Olek Oliwia Trojanów

Oliwia ma ciemne oczy. Takie, w których widać więcej, niż potrafi powiedzieć. Czasem są pełne zaciekawienia, czasem zmęczenia. Najczęściej – wielkiej dzielności.

Nasza córeczka przyszła na świat wiosną. Wtedy wszystko miało rosnąć lekko i naturalnie. A my od początku uczyliśmy się, że jej droga będzie inna. Napady pojawiają się nagle, bez ostrzeżenia. Zabierają jej spokój, siły, czas. Potrafią przerwać zabawę, sen, nawet zwykły uśmiech. Leki nie zawsze potrafią je zatrzymać, więc żyjemy w stałej gotowości. W napięciu, które trudno opisać komuś, kto tego nie zna.

Oliwia rozwija się wolniej. Nie mówi tak, jak inne dzieci w jej wieku. Wypowiada pojedyncze słowa, czasem tylko szeptem, czasem po wielu próbach. Każdy mały krok to dla niej wielki wysiłek, a dla nas ogromna radość. Wciąż uczy się kontrolować ciało, łapać równowagę, rozumieć świat i dawać znać, co czuje.

Mieszkamy z dala od dużego miasta, tam, gdzie jest ciszej, bliżej pól i lasów. To piękne miejsce, ale oznacza też długie dojazdy na leczenie i rehabilitację. A rehabilitacja to jej codzienność: fizjoterapia, neurologopedia, zajęcia usprawniające. Bez nich Oliwia nie ma szans iść do przodu.

Jej imię znaczy „ta, która niesie pokój”. My też o nim marzymy – o spokojniejszym dzieciństwie, o mniejszej liczbie napadów, o tym, żeby mogła bez lęku poznawać świat. Krok po kroku. W swoim tempie. Z nadzieją, że jutro będzie dla niej choć trochę łatwiejsze.