Twardowska Antonina

Mam na imię Antonina, choć najbardziej lubię, gdy mówią do mnie Antosia.
Przyszłam na świat za wcześnie – mówią, że jako wcześniak.
Ważyłam tylko 1870 gramów. To naprawdę niewiele, prawda?

Kiedy miałam zaledwie pięć tygodni, lekarze odkryli, że mam cytomegalię wrodzoną. Ten wirus zostawił we mnie trudne pamiątki: zmiany w mózgu, głęboki niedosłuch, wzmożone napięcie mięśniowe i epilepsję.

Brzmi poważnie? Tak, ale ja codziennie pokazuję, że żadna lista chorób nie jest w stanie mnie zatrzymać.

Od pierwszych dni mojego życia towarzyszy mi rehabilitacja. To takie specjalne ćwiczenia, które pomagają mi uczyć się poruszać, mówić i lepiej radzić sobie na co dzień.

W uszach noszę „ślimaki” – a właściwie implanty ślimakowe, dzięki którym mogę słyszeć świat i uczyć się mówić. Leczenie sprawiło też, że od kilku lat nie miałam napadu padaczki – a to ogromny krok w stronę samodzielności.

Każdego dnia ciężko pracuję: ćwiczę, rozwijam koncentrację, sprawność rąk i uczę się lepiej porozumiewać. Czasem jest trudno, ale wiem, że każdy wysiłek przybliża mnie do nowych umiejętności.

Regularnie spotykam się z neurologiem, audiologiem, psychologiem i psychiatrą – każdy z nich pomaga mi w inny sposób. Razem krok po kroku pokazują mi, jak budować swoją przyszłość.

Jeżdżę też na turnusy logopedyczne i terapeutyczne. To wyjazdy jednocześnie fajne i wymagające – poznaję nowych ludzi, mam więcej ćwiczeń i muszę dawać z siebie naprawdę dużo. Ale zawsze wracam z nich silniejsza i bogatsza o nowe doświadczenia.

A efekty?
Mówię coraz wyraźniej. Układam całe zdania, zadaję pytania, opowiadam historie. Coraz lepiej radzę sobie z emocjami, a nauka czytania sprawia mi ogromną radość – bo otwiera przede mną zupełnie nowe światy.

To wszystko możliwe jest dzięki mojej pracy, terapii… i dzięki Waszej pomocy.

Dziękuję, że idziecie ze mną tą drogą.
Każdy mój krok, każde nowe słowo i każdy uśmiech – to także Wasza zasługa.