Ordziński Mikołaj

W wieku 8 miesięcy zachorowałem na nowotwór złośliwy – retinoblastomę, potocznie nazywaną siatkówczakiem. Wtedy rozpoczęła się nasza ciężka i długa walka z agresywnym przeciwnikiem. Na początku leczenia konieczne było usunięcie pierwszego oczka.

Drugie oko próbowaliśmy ratować zarówno w Polsce, jak i za granicą – m.in. w Londynie. Niestety, mimo ogromnych starań nie udało się. W maju 2015 roku lekarze podjęli decyzję o usunięciu także drugiego oka, aby uratować moje życie i zapobiec przerzutom.

Gdy powoli uczyłem się żyć na nowo w ciemności, okazało się, że znów zachorowałem – tym razem na niezłośliwy nowotwór: histiocytozę z komórek Langerhansa. Leczenie chemioterapią trwało rok.

Miałem nadzieję, że wszystko, co najgorsze, jest już za mną. Niestety, myliłem się. Ponownie zaczęły się wyjazdy do szpitali i kolejne diagnozy. Okazało się, że to trzeci nowotwór – tym razem złośliwa białaczka T-komórkowa.

Rozpoczęło się kolejne leczenie, kolejne dawki chemioterapii wycieńczające mój organizm, aż w końcu lekarze zdecydowali o przeszczepie szpiku od dawcy. Na szczęście udało się szybko znaleźć odpowiednią osobę i 14 marca 2018 roku otrzymałem nowe życie wraz z przeszczepem.

Dziś jestem osobą niewidomą i uczęszczam do szkoły specjalnej dla dzieci niewidomych.