Szewczyk Blanka

Urodziła się ostatniego dnia maja. W czasie, gdy wiosna powoli ustępuje miejsca latu, a świat jest pełen światła i nadziei. Maleńka Blanka pojawiła się jednak dużo wcześniej, niż planowała natura – tak wcześnie, że od pierwszej chwili musiała walczyć o każdy oddech.

Była bardzo krucha. Tak mała, że mieściła się w dłoniach. Jej pierwszym domem nie było łóżeczko, lecz szpitalny inkubator. Wokół niej były aparaty, przewody i czuwający lekarze. Maleńkie płuca potrzebowały pomocy, a każdy dzień przynosił nowe obawy i jednocześnie ogromną nadzieję.

Pierwsze miesiące życia były dla Blanki bardzo trudne. Jej organizm musiał zmierzyć się z wieloma powikłaniami wcześniactwa. Długie tygodnie spędziła pod opieką specjalistów, a jej ciało powoli uczyło się funkcjonować.

Dziś Blanka jest dziewczynką, która potrzebuje stałej, całodobowej opieki. Nie mówi, nie porusza się samodzielnie. Większość czasu spędza leżąc, a jej codzienność wypełniają rehabilitacja, leczenie i troska najbliższych.

Jej świat jest spokojny i bardzo delikatny. Najważniejsze są w nim bliskość, znajomy głos, dotyk dłoni i poczucie bezpieczeństwa. To z takich małych chwil buduje się jej codzienność.

Mieszkamy w miejscu otoczonym zielenią i spokojem. Tam, z dala od zgiełku, toczy się nasze życie – pomiędzy rehabilitacją, wizytami u lekarzy i chwilami zwykłej rodzinnej obecności.

Blanka jest dla nas całym światem. Krucha, a jednocześnie niezwykle dzielna. Każdego dnia przypomina nam, jak wielką wartość ma życie i jak wiele potrafi znaczyć nawet najmniejszy uśmiech.