Lechowicz Marcelina

Czasem w domu zapada nagła cisza.
A potem słychać szybkie kroki.

To Marcelina.

Biegnie przez pokój, jakby świat był dla niej jedną wielką przestrzenią do odkrycia. Zatrzymuje się nagle. Patrzy. Dotyka czegoś. Za chwilę znów rusza dalej.

Jej świat jest intensywny. Pełen bodźców, dźwięków i emocji.

Słowa jeszcze do niej nie przyszły. Marcelina komunikuje się inaczej – ruchem, spojrzeniem, gestem. Czasem krzykiem, kiedy emocje stają się zbyt duże.

Jej ciało także potrzebuje więcej wsparcia. Mięśnie są słabsze, ruchy mniej pewne, a równowaga wymaga wielu ćwiczeń. Każda nowa umiejętność pojawia się powoli i jest efektem ogromnej pracy.

Są też noce, kiedy sen nagle się kończy. Marcelina budzi się, biega, płacze, jakby coś w środku nie pozwalało jej spokojnie odpocząć. Wtedy jesteśmy obok.

Po jednej z chorób część zdobytych wcześniej umiejętności zaczęła znikać. Słowa, które czasem się pojawiały, ucichły. Proste czynności znów wymagają pomocy.

Dlatego w naszym życiu jest dużo terapii, ćwiczeń i wizyt u specjalistów. Każdy dzień to próba zrozumienia świata Marceliny i pomoc w tym, aby ona mogła lepiej odnaleźć się w naszym.

Dorastamy razem w spokojnej części południowej Polski. W miejscu, gdzie jest dużo przestrzeni i ciszy. To tutaj Marcelina uczy się świata – na swój sposób.

A my uczymy się razem z nią, że czasem największą odwagą jest po prostu iść dalej. Nawet wtedy, gdy droga wygląda inaczej niż u innych dzieci.