Bigorajski Jan

Janek ma w sobie coś z wiatru.
Nie da się go zatrzymać w miejscu.
Jest wszędzie naraz – w biegu, w skoku, w pomyśle, w nagłym śmiechu, który potrafi rozjaśnić cały dom.

Czasem patrzy obok, jakby jego oczy szukały własnej ścieżki.
Czasem trudniej mu złapać słowa – te wypowiadane i te ukryte w gestach, spojrzeniach, w cichej umowie między ludźmi.
Świat bywa dla niego za głośny, za szybki, za pełen bodźców.
Emocje przychodzą falą – nagle, mocno, nie zawsze łatwe do opanowania.
A koncentracja? Jest jak motyl. Pojawia się na chwilę i zaraz ucieka dalej.

Janek uczy się codzienności po swojemu.
My – jako rodzice – uczymy się razem z nim.
Jak go wspierać, kiedy jego ciało nie chce usiedzieć choćby na minutę.
Jak pomagać mu rozumieć siebie i innych.
Jak budować w nim spokój, kiedy w środku wszystko wiruje.

Wiemy, że ma ogromny potencjał.
Widzimy to w jego uważności na drobiazgi, w wyczuciu rytmu, w tym, jak potrafi zaskoczyć nas nowym sposobem myślenia.
Tylko potrzebuje narzędzi, żeby ten swój świat mógł bezpiecznie otwierać na ludzi.

Dlatego tak ważna jest regularna terapia:
ta, która pomaga mu porządkować wrażenia z ciała i otoczenia,
ta, która uczy go komunikacji i spokojnego wyrażania emocji,
ta, która krok po kroku wzmacnia jego rozwój.
To długi proces i niestety bardzo kosztowny.

Prosimy o wsparcie dla Janka.
Każda pomoc to dla niego kolejna szansa:
na lepsze rozumienie świata,
na spokojniejsze dni,
na przyszłość, w której będzie mógł być bardziej samodzielny.

Dziękujemy, że jesteście z nami.
Dzięki Wam Janek może rosnąć w swoim tempie – ale z większą nadzieją.