Szpak Sebastian

Sebastian potrafi być słońcem. Ciepłym, jasnym, pełnym pomysłów. A chwilę później – jakby ktoś nagle zgasił światło. I wtedy nie wie, co zrobić z tym, co czuje.

Jest naszym długo wyczekiwanym chłopcem. Przyszedł do nas po czasie, w którym nadzieja była cicha i niepewna. Dlatego od pierwszej chwili wiedzieliśmy, że będziemy przy nim zawsze — nawet jeśli życie okaże się trudniejsze, niż marzyliśmy.

Sebastian ma siedem lat. Jest mądry i bardzo wrażliwy. Czuje więcej niż inni. Słyszy za dużo. Świat szybko go męczy. Hałas, tempo, wiele rzeczy naraz — to dla niego jak burza w głowie. Emocje rosną w sekundę. Gdy napięcie jest zbyt duże, wybucha. Krzyczy, złości się, czasem robi coś impulsywnie. A potem przychodzi smutek i wstyd. Najgorzej znosi sprzeciw i słowo „nie” — wtedy traci spokój, jakby wszystko mu się rozsypywało.

Wśród dzieci też jest mu trudno. Zasady, które inni rozumieją od razu, dla niego są niejasne. Przedszkole i zerówka były za ciężkie. Sebastian nie wytrzymał tego, co działo się wokół. Zostało w nim poczucie, że „nie pasuje”. A w nas lęk, jak poradzi sobie dalej.

W domu robimy, co możemy, żeby było spokojniej. Jesteśmy czteroosobową rodziną. Mamy jeszcze małą córeczkę, która też potrzebuje terapii. Każdy dzień to zajęcia, dojazdy, planowanie i zmęczenie. Pracuje tylko mąż. Ja zostałam przy dzieciach, bo Sebastian potrzebuje mnie blisko — kogoś, kto pomoże mu przejść przez trudne chwile.

A on naprawdę się stara. Widać to w drobiazgach: gdy sam przyjdzie się przytulić, gdy po burzy powie cicho „przepraszam”, gdy bardzo chce być blisko ludzi, choć nie zawsze umie. Pod tym wszystkim jest dobry, delikatny chłopiec. Taki, który potrzebuje czasu, spokoju i stałego wsparcia, żeby dogonić świat.

Idziemy obok niego krok po kroku. Z nadzieją, że kiedyś będzie mu po prostu łatwiej.