Kobeszko Ignacy

Ignaś to uroczy, pogodny chłopiec, którego uśmiech potrafi rozświetlić nawet najbardziej pochmurny i wymagający dzień. Ma w sobie mnóstwo radości. Jest jednak jedna rzecz, której mu brakuje, a która dla większości z nas jest tak naturalna jak oddychanie – brakuje mu głosu, którym mógłby opowiedzieć o swoich przygodach, lękach, poprosić o przytulenie czy powiedzieć „kocham Cię”.

Przez pierwszy rok życia Ignaś rozwijał się książkowo. Gaworzył, patrzył w oczy, interesował się zabawkami. Cieszyliśmy się z każdego jego postępu, nieświadomi, że niedługo przyjdzie nam zmierzyć się z ogromnym wyzwaniem. Po ukończeniu pierwszego roku życia jego zachowanie zaczęło się zmieniać, a nabyte wcześniej umiejętności zanikały. Ignaś przestał reagować na imię, umilkło jego gaworzenie, panicznie bał się nowych miejsc, a ludzie w jego otoczeniu stali się dla niego jakby niewidzialni. Wycofał się do swojego małego świata, a diagnoza spadła na nas jak grom z jasnego nieba.

To był dla naszej rodziny bardzo trudny czas – pełen strachu i niepewności. Postanowiliśmy jednak walczyć z całych sił. Ostatnie lata to nieustanna podróż, w której terapia stała się naszym codziennym rytmem. Ignaś jest małym wojownikiem. Dzięki zajęciom terapeutycznym pokonał już wiele swoich słabości. Dziś Ignaś nawiązuje kontakt, patrzy w oczy, uśmiecha się i przytula. Z entuzjazmem uczęszcza do przedszkola terapeutycznego, dzięki któremu zrobił ogromne postępy. Patrząc na jego uśmiech, wiemy, że ten mały chłopiec ma nam tak wiele do powiedzenia.

Ignasiowi kibicuje jego starsza siostra oraz brat bliźniak – rówieśnik, który każdego dnia daje mu dodatkową motywację. Największym, wciąż nieosiągalnym celem pozostaje jednak mowa. Ignaś nie mówi. To główna bariera utrudniająca mu pełne wyrażanie siebie i rozumienie otaczającego świata.

Aby mógł w końcu wypowiedzieć swoje pierwsze słowo, potrzebuje kontynuacji kosztownych, specjalistycznych terapii: logopedycznych, neurologopedycznych, zajęć integracji sensorycznej, terapii ręki oraz wsparcia metod komunikacji alternatywnej.

Bardzo chcielibyśmy, aby most pomiędzy światem Ignasia a naszym został wreszcie wybudowany. I mamy nadzieję, że pewnego dnia usłyszymy: „Mamo, Tato, kocham Was”.