Kukla Zofia

Jesteśmy rodzicami Zosi.
Naszej drobnej, wrażliwej dziewczynki, która widzi i czuje świat inaczej niż większość dzieci w jej wieku.

Zosia czasem nie potrafi odnaleźć się w zwykłych sytuacjach.
Reaguje krzykiem, kiedy coś ją przytłoczy.
Zdarza się też autoagresja, kiedy nie umie inaczej powiedzieć, że coś jest dla niej za trudne.
Jej mięśnie są słabe, jakby ciało nie miało wystarczającej siły, by nadążyć za resztą.

Mieszkamy w spokojnym, małopolskim zakątku.
Tu życie płynie wolniej, ale terapia — niestety — nie.
Tu trzeba jeździć, szukać specjalistów, walczyć o każde spotkanie, o każdy postęp.

Zosia wymaga stałej opieki wielu specjalistów:
logopedy, psychologa, psychiatry.
Regularnych zajęć z integracji sensorycznej, terapii behawioralnej, indywidualnej pracy.
To wszystko pomaga jej poukładać świat, zrozumieć go i lepiej funkcjonować.

Jest jeszcze małym dzieckiem, a już tyle od niej zależy.
Każdy dzień to dla niej wysiłek — nowa próba, nowe zadanie, których nie widać na pierwszy rzut oka.
Drobne kroki, które nas cieszą bardziej, niż mogliśmy się tego kiedyś spodziewać.

Zosia przyszła na świat w środku zimy.
Może dlatego najpierw jest ostrożna, tak jak świat, który zimą budzi się powoli.
Ale kiedy już poczuje się bezpiecznie, potrafi rozświetlić cały dzień.

To nasza codzienność.
Prosta historia mamy, taty i dziewczynki, która każdego dnia uczy się świata po swojemu.
A my uczymy się razem z nią — cierpliwości, zrozumienia i cieszenia się z rzeczy, których inni nawet nie zauważają.