Wiktor Adrian

Osteosarcoma. Trudna nazwa, jeszcze trudniejsza choroba. Dla mnie oznaczała nagłe zatrzymanie życia, które do tej pory było pełne ruchu, sportu i planów.

Mam na imię Adrian. Sport od zawsze był ważną częścią mojego świata. Od dziecka trenowałem judo i karate, należę też do Młodzieżowej Drużyny Pożarniczej Ochotniczej Straży Pożarnej. Lubiłem ruch, wyzwania i poczucie, że moje ciało może coraz więcej.

W listopadzie 2023 roku wszystko się zmieniło. Usłyszałem diagnozę: złośliwy nowotwór kości piszczelowej lewej nogi – osteosarcoma. Treningi musiały zejść na dalszy plan, a ich miejsce zajęły szpital, chemioterapia i leczenie onkologiczne.

Przeszedłem operację usunięcia guza i wszczepienia endoprotezy. Niestety po kilku tygodniach lekarze zdecydowali, że ze względu na ryzyko pozostawienia komórek nowotworowych konieczna jest amputacja nogi na wysokości uda. Dla młodego człowieka, który przez lata był tak związany ze sportem, trudno przygotować się na taką wiadomość.

Nie chcę jednak rezygnować z aktywnego życia. Rehabilitacja, odpowiednio dobrana proteza i dalsza praca nad sprawnością dają mi szansę na coraz większą samodzielność i powrót do rzeczy, które są dla mnie ważne – szkoły, roweru, aktywności i zwyczajnej codzienności.

Żeby było to możliwe, potrzebuję odpowiednio dobranej protezy modularnej oraz specjalistycznej rehabilitacji, również podczas turnusów. Koszt protezy i jej elementów jest bardzo wysoki, a wraz z wydatkami związanymi z dalszą rehabilitacją przekracza możliwości finansowe mojej rodziny.

Choroba bardzo wiele zmieniła w moim życiu, ale nie odebrała mi planów ani chęci do działania. Dziś przede mną inny rodzaj treningu – praca nad sprawnością, niezależnością i powrotem do jak najbardziej aktywnego życia.