Targońska-Wójcik Weronika

… 2500 znaków, żeby zmieścić historię dotychczasowych kilkuset bezsennych nocy… czasu walki o czynności życiowe, których zdrowy człowiek nawet nie zauważa…
czasu hospitalizacji, trwających ponad połowę życia, rozpoczynających się na oddziałach ratunkowych… czasu walki, wyrzeczeń, nadludzkiego wycieńczenia, zwątpienia — czasu próby, ale nie klęski.

Wyobraź sobie przez chwilę, że nie możesz złapać oddechu, bo bezwiednie zaciska Ci się krtań…
że choć jesteś głodny czy spragniony, nie możesz nic przełknąć, bo po prostu tego nie potrafisz…
a nocą przeżywasz realny lęk utraty życia i bronisz się przed upadkiem, bo wydaje Ci się, że spadasz w przepaść…

Tak świat przywitał Weronikę — zamknął ją w ułomnym ciele.

Umiejętności, z którymi rodzi się zdrowe dziecko, Weronika musi zdobywać od podstaw — bez gwarancji, że kiedykolwiek je posiądzie.

„Proszę Państwa, dziecko może umrzeć w trakcie porodu, po porodzie, albo będziecie walczyć całe życie, żeby samo jadło” — tak wyglądała pierwsza konkretna diagnoza neurologiczna dotycząca stanu Weroniki. Bez ogródek, tuż przed porodem.
Do siódmego miesiąca życia żaden z badających ją lekarzy nie widział nic niepokojącego…

Hipoplazja tyłomózgowia (niedorozwój móżdżku, most w stanie szczątkowym), małogłowie, opóźnienie rozwoju, padaczka, spastyczność, zaburzenia połykania, zapadanie krtani, niedrożność jelita grubego etc.
To obraz wynikający z wad genetycznych — ultra rzadkiej koniunkcji delecji chromosomowej 8p23.1 i 8p11.22.

Weronika jest dzieckiem leżącym, oddycha przez rurkę tracheostomijną ze wsparciem tlenoterapii, je przez sondę dożoładkową. Wymaga całodobowej opieki, rehabilitacji i stałego nadzoru lekarskiego.

Teraz coś od Weroniki:

Na przekór diagnozom żyję już ponad dwa lata.
Bawię się oplatającymi mnie kabelkami, zaskakuję lekarzy i rehabilitantów, cieszę się, widząc bliskich — nie wydaję z siebie dźwięków, ale podskakuję z radości.

Nie analizuję, nie porównuję się, nie zamartwiam.
Żyję chwilą i korzystam z tego, czym dysponuję — bo to jest dla mnie norma.
Od niedawna bardzo lubię próby siadania — to zupełnie zmienia moją perspektywę postrzegania świata!
Skupiam się wtedy na chwilę i z ciekawością poznaję otoczenie. 🙂

Nie poddaję się.
Chcę żyć.
Bo przecież Weronika to „niosąca zwycięstwo”.