Pawłowska Antonina

Urodziłam się wtedy, gdy jesień dopiero zaczynała malować świat złotem.
1 października 2020 roku ktoś na górze postanowił podarować moim rodzicom najpiękniejszy prezent – mnie.

Kiedy pierwszy raz mnie przytulili, nie wiedzieli jeszcze, jak wyjątkową drogę razem przejdziemy. Wkrótce usłyszeli słowa: zespół Downa. Dodatkowy chromosom. Diagnoza, która dla jednych brzmi jak wyrok, a dla mnie stała się po prostu częścią mojej historii.

Moje maleńkie serduszko od początku musiało być bardzo odważne. Miało wadę i potrzebowało pomocy. W lutym 2021 roku, jako kilkumiesięczna dziewczynka, przeszłam operację. Sala operacyjna, cisza, łzy w oczach rodziców i ogromna nadzieja… To był moment, w którym wszyscy uczyliśmy się, czym jest prawdziwa siła.

I wiecie co? Moje serce wygrało.
Biję dziś głośno, radośnie i z uporem małej wojowniczki.

Moje życie to codzienna praca. Rehabilitacje, ćwiczenia, spotkania z terapeutami. Uczę się mówić, ćwiczę rączki i nóżki, trenuję koncentrację. Dla innych dzieci pewne rzeczy są naturalne i przychodzą szybko. Dla mnie – to małe szczyty do zdobycia. Ale każdy kolejny krok smakuje jak największe zwycięstwo.

Jestem dziewczynką pełną uśmiechu. Śmieję się całym ciałem. Przytulam najmocniej na świecie. Tańczę, nawet gdy muzyka gra tylko w mojej głowie. Mam w sobie ogrom światła, które rozdaję wszystkim wokół.

Moja rodzina jest moją przystanią. Ich miłość daje mi skrzydła, kiedy jest trudno. To oni wierzą we mnie wtedy, gdy droga wydaje się długa. A ja czuję, że z taką miłością naprawdę mogę wszystko.

Przede mną jeszcze wiele wyzwań. Terapie i specjalistyczna opieka to moja codzienność i jednocześnie moja szansa – na większą samodzielność, na sprawniejsze ciało, na wyraźniejsze słowa, na przyszłość pełną możliwości.

Jeśli chcesz, możesz pomóc mi iść dalej. Każde wsparcie to kolejny krok, który mogę postawić pewniej. Każda pomoc to znak, że nie idę tą drogą sama.

Bo jestem Antosia.
Mała dziewczynka z wielkim sercem.
I dopiero zaczynam swoją historię.