Kierczyńska Dorota

Dorota ma w sobie spokój, który widać już od pierwszej chwili. Nie dlatego, że życie ją oszczędza — przeciwnie. Jej codzienność składa się z wielu drobnych kroków, wymagających ogromu pracy, wsparcia i cierpliwości. A jednak to właśnie w tej cichej wytrwałości kryje się jej największa siła.

Dorota żyje z zespołem Pradera–Williego.
To rzadkie zaburzenie genetyczne sprawia, że jej ciało funkcjonuje inaczej niż u innych dzieci. Mięśnie są słabsze, ruchy wolniejsze, a rozwój — spokojniejszy, ale bardziej wymagający. Jej organizm potrzebuje pomocy tam, gdzie innym wystarcza naturalny odruch: w napięciu mięśni, w koordynacji, w codziennych czynnościach. Chorobie towarzyszy też nieustanne uczucie głodu, którego nie da się zaspokoić… Dorotka musi być pilnowana cały czas, bo wbrew sobie wciąż szuka czegoś do jedzenia. To trudne — dla niej i całej jej rodziny. Codzienna, wyczerpująca walka.

Patrząc na Dorotę — piękną, ciemnooką brunetkę — trudno dostrzec to wszystko. Jej twarz nie zdradza, ile wysiłku stoi za każdą nową umiejętnością. Jak wiele kosztuje ją utrzymanie równowagi, napięcie ręki, krok postawiony pewniej niż wczoraj. Ile powtarzania, ćwiczeń i determinacji.

Jej dzień to rehabilitacja, terapia ruchowa, logopedia, zajęcia sensoryczne i wsparcie psychologiczne. To powolne budowanie świata, który dla innych jest oczywisty.
Dorota poznaje go po swojemu — dotykiem, ruchem, małą próbą. Czasem naprawdę bardzo małą, ale zawsze odważną.

Ma w sobie niezwykłą łagodność.
I siłę, której nie widać na pierwszy rzut oka.

Dorota rośnie w swoim tempie.
I właśnie w tym tempie kryje się jej prawdziwa moc — cicha, delikatna, wytrwała.