Główczyńska Olga

Cześć! Mam na imię Olga, mam 5 lat i jestem bardzo radosną dziewczynką. Kocham zwierzęta, muzykę i spacery. Bardzo lubię bawić się z moją siostrą bliźniaczką i naszym pieskiem. Uwielbiam jabłecznik i krem czekoladowy, chodzić do teatru i na różne koncerty, a najbardziej lubię, gdy całą rodziną jeździmy nad morze i kiedy mogę długo pospać 🙂
Brzmi banalnie, prawda?

Jednak czasem to, co wydaje się zupełnie normalne, jest bardzo trudno dostępne. Może dlatego tak bardzo staram się doceniać te chwile. Zdecydowanie częściej niż na spacery jeżdżę z rodzicami na rehabilitację albo do lekarzy. Zajmuje to sporo czasu, bo w sumie zajmuje się mną aż 8 specjalistów (m.in. neurochirurg, neurolog, okulista, pulmonolog, nefrolog, ortopeda). Codziennie mam kilka godzin zajęć w różnych ośrodkach rehabilitacyjnych. Ćwiczę z fizjoterapeutami, logopedą, neurologopedą oraz tyflopedagogiem. Uczą mnie siedzieć i chodzić, chwytać różne przedmioty, jeść, mówić i widzieć. Tak, widzieć też można się nauczyć – tylko trzeba dużo ćwiczyć 🙂

Skąd całe to zamieszanie?

Kiedy się urodziłam, ważyłam jedynie 790 g. Nie zdążyłam bardziej urosnąć, bo w brzuszku u mamy byłam tylko 6 miesięcy. Jakby tego było mało, zachorowałam na sepsę, a w drugiej dobie życia dostałam wylewu IV stopnia do mózgu. Żeby ratować moje życie i zdrowie, lekarze operowali mnie aż 4 razy (2 operacje neurochirurgiczne – założenie zbiornika Rickhama, aby odbarczyć wodogłowie pokrwotoczne, oraz 2 operacje okulistyczne ratujące mój wzrok).

W szpitalu spędziłam prawie 5 miesięcy, a później trafiłam do hospicjum dla dzieci, ponieważ nie dawano mi nawet 1% szans na przeżycie. Ja jednak pokazałam wszystkim, że mam inne plany i lekarze mówią, że dokonałam niemożliwego 🙂

Te wszystkie przygody zostawiły jednak po sobie ślady w postaci poważnych problemów zdrowotnych. Choruję na mózgowe porażenie dziecięce czterokończynowe, wodogłowie pokrwotoczne, dysplazję oskrzelowo-płucną, częściowy zanik nerwów wzrokowych i oczopląs.

Żeby robić postępy, potrzebuję stałej, intensywnej rehabilitacji oraz specjalistycznego sprzętu, takiego jak wózek inwalidzki, pionizator, siedziska, ortezy, łóżko rehabilitacyjne, specjalny fotelik samochodowy, ssak medyczny czy okulary. Potrzebne są także suplementy diety i środki pielęgnacyjne. Niestety każda z tych rzeczy sporo kosztuje i choć rodzice bardzo się starają, nie zawsze udaje im się sprostać wszystkim wydatkom.

Twoje wsparcie pomoże mi dalej walczyć. Dziękuję!