Nowakowska Paulina

Paulina jest z tych osób, które nie robią hałasu, a zostają w sercu na długo. Ma w sobie spokój, cichą uważność i upór, który codziennie nas zadziwia. Patrzymy na nią i myślimy: ile można mieć w sobie światła, nawet wtedy, gdy życie od początku stawia pod górę.

Jej świat nie jest łatwy. Czasem nagle gaśnie, jakby ktoś na chwilę wyłączył prąd — wtedy wszystko wstrzymuje oddech razem z nami. Potem wraca cisza. I trzeba zaczynać od nowa. Paulina żyje trochę obok słów. Nie mówi, ale próbuje być z nami po swojemu. W spojrzeniu, w geście, w drobnych sygnałach, które trzeba umieć zauważyć. Nauczyliśmy się czytać je jak najważniejsze listy.

Wiele rzeczy wymaga od niej więcej wysiłku niż od rówieśników. Zwykłe czynności, które innym dzieją się „same”, dla niej są zadaniem. Czasem długim. Czasem żmudnym. Ale Paulina jest sumienna. Wraca do prób. Nie obraża się na świat. Nie rezygnuje. Nawet jeśli coś nie wychodzi dziesiąty raz, ona podejmuje jedenasty.

Mieszkamy w zielonej części dużego miasta, tam gdzie słychać wiatr w sosnach i łatwiej złapać oddech. Lubimy te spokojne ścieżki, bo Paulina potrzebuje rytmu i stałości. Lubi, kiedy dzień ma swoje przewidywalne kroki. Wtedy jest jej bezpieczniej. Wtedy widać, jak bardzo chce być blisko ludzi, choć jej droga do tego jest inna.

Rehabilitacja jest dla nas jak kompas. Trzyma kierunek. Daje Paulinie szansę na większą sprawność, na lepsze rozumienie świata, na małe kroki w stronę samodzielności. Każda godzina ćwiczeń to kawałek jej przyszłości. A my — jako rodzice — chcemy dać jej tej przyszłości jak najwięcej.

W imieniu Pauliny opowiadamy tę historię, bo warto ją usłyszeć. O dziewczynie, która nie mówi głośno, ale codziennie pokazuje, czym jest cierpliwa siła. O kimś, kto idzie wolniej, za to bardzo konsekwentnie. I o miłości, która uczy się nowych języków — żeby być jak najbliżej.