Kośmider Nikolas

Nikolas ma swój własny sposób na „dzień dobry”.
Nie zawsze jest głośny. Czasem to tylko spojrzenie spod okularów i ten uśmiech, który pojawia się nagle — jakby ktoś zapalił małą lampkę w środku.

Jego start w życie był od razu inny.
Nie taki, w którym wszystko przychodzi samo. U niego wiele rzeczy trzeba wypracować. Cierpliwie. Wielokrotnie. Jakby ciało i głowa uczyły się świata przez dłuższy, bardziej kręty alfabet. Rączki czasem nie słuchają tak, jak by chciał. Wystarczy drobiazg, by się zmęczył. Albo zgubił rytm. Wtedy potrzebuje spokoju, powrotu do początku, jeszcze jednego podejścia.

Ale Nikolas ma w sobie coś upartego i jasnego.
Nie złości się na porażki. Raczej próbuje inaczej. W kółko. Z tą swoją dziecięcą powagą, jakby wiedział, że każdy mały sukces buduje mu kawałek przyszłości. Uczy się wolniej — lecz bardzo prawdziwie. Każda umiejętność zostaje wywalczona, więc smakuje podwójnie.

Najbardziej wzrusza nas jego radość.
To nie jest radość „na chwilę”. To radość z drobnostek: znajomego głosu, ulubionego dźwięku, światła na ścianie. On potrafi zachwycić się tym, czego my już czasem nie zauważamy. I nagle cały dom łapie ten sam oddech.

Żyjemy w miejscu, gdzie blisko jest do pól i lasów, gdzie świat nie pędzi tak jak w wielkim mieście.
Tu łatwiej o spokój, a spokój jest Nikolasowi potrzebny najbardziej. Stałe pory. Znane trasy. Powtarzalność, która nie ogranicza, tylko daje poczucie bezpieczeństwa. W takim rytmie rośnie najlepiej.

To nasza opowieść o Nikolasie.
O chłopcu w okularach, który nie robi wokół siebie hałasu, a i tak zmienia wszystko.
O drodze, która nie jest prosta, ale jest jego.
I o tym, jak bardzo wierzymy, że krok po kroku będzie mu w tym świecie coraz jaśniej.