Maciej Iwo

Cześć, jestem Iwo. Zanim zdążyłem dobrze zobaczyć świat, świat postawił mnie na starcie maratonu. Urodziłem się w 28. tygodniu ciąży, ważyłem 680 gramów. I od tego momentu uczę się krok po kroku doganiać rówieśników.

Dziś mam dziesięć lat. Rosnę trochę wolniej niż inni i jestem niższy od większości dzieci w moim wieku. Uczę się też w swoim tempie, dlatego do szkoły poszedłem później niż rówieśnicy. Czasem potrzebuję więcej czasu i powtórzeń, ale bardzo chcę rozumieć świat i znaleźć w nim swoje miejsce.

Mam też sporo zdrowotnych przeciwników. Kraniosynostozę. Padaczkę. Lekki stopień niepełnosprawności intelektualnej. Do tego zaburzenia napięcia mięśniowego i postawy, dyspraksję rozwojową oraz zaburzenia integracji sensorycznej. To brzmi poważnie, ale dla mnie oznacza coś prostego: moje ciało i głowa uczą się czasem dłużej. Ruchy nie zawsze wychodzą tak, jak chcę. Zdarza się, że gubię się w tym, co dla innych jest oczywiste.

Jestem już po ważnych operacjach. Miałem wydłużenie ścięgna Achillesa, żeby łatwiej mi było chodzić, stać i utrzymać równowagę. Przeszedłem też operację przepukliny pachwinowej. Każda z nich była kolejnym etapem tej mojej drogi. Drogi, która wciąż trwa.

Najbardziej na świecie chcę dogonić rówieśników.
Żeby moje nogi nadążały za marzeniami.
Żeby w szkole było mi łatwiej.
Żeby nie odstawać, tylko iść obok.

Dlatego potrzebuję stałej rehabilitacji, terapii i wizyt u specjalistów. Potrzebuję też sprzętu, który pomaga mi być sprawniejszym i bardziej samodzielnym. To wszystko kosztuje dużo, ale bez tego mój maraton byłby o wiele trudniejszy.

Jeśli chcesz mi pomóc — dziękuję.
Za każdą wpłatę, za każde dobre słowo, za to, że jesteś.
Bo dzięki temu mam większą szansę, by kiedyś powiedzieć z dumą:
„Dogoniłem.”