Boczar Franciszek

To ja, Franek.

Od pierwszych chwil uczę moich rodziców, że życie potrafi być piękne i trudne jednocześnie. Kiedy przyszedłem na świat, byłem w zamartwicy. Przez moment liczył się tylko oddech. Tylko to, żebym został z nimi. I zostałem.

Na początku rodzice myśleli, że to będzie jedyny problem. Że teraz już będzie tylko lepiej. Ale coś w moim zachowaniu nie dawało im spokoju. Byłem wiotki, słabiutki, jakby moje małe ciało nie miało siły walczyć o rzeczy, które innym dzieciom przychodzą naturalnie.

Zaczęły się badania. Długie dni. Kolejne drzwi. W końcu miesiąc w szpitalu.
I diagnoza, która zmieniła wszystko: zespół Pradera–Willego. Choroba wiecznego głodu. Taka, z którą nie da się „dogadać”. Z którą trzeba żyć czujnie, mądrze, na pełnym skupieniu — każdego dnia.

Jestem pogodnym chłopcem. Mam w sobie ciepło i uśmiech, który potrafi rozjaśnić nawet trudny dzień. A moi rodzice patrzą na mnie z miłością i troską, bo wiedzą, że ta choroba będzie mi towarzyszyć przez całe życie.

Zespół Pradera–Willego oznacza stałą opiekę specjalistów, terapię, rehabilitację, leki i wsparcie rozwoju. Oznacza też codzienną walkę o zdrowe nawyki, o bezpieczeństwo, o to, by głód nie rządził moim światem.

Moi rodzice — Amelia i Adrian — robią wszystko, żebym miał dzieciństwo bez lęku. Żebym mógł rosnąć zdrowo. Żeby moja przyszłość nie była tylko walką z chorobą.

Jeśli zechcecie mi pomóc, będziemy wdzięczni z całego serca.
Każde wsparcie to dla mnie szansa na spokojniejsze życie. Na rozwój. Na siłę. Na jutro, które będzie bardziej moje — a mniej choroby.