Samoraj Dawid

Nasz syn Dawid ma już prawie 17 lat. Jeszcze niedawno był pełnym energii chłopakiem, który nie potrafił usiedzieć w miejscu — zawsze w ruchu, zawsze z pomysłami. Wystarczyła chwila, jedno badanie, kilka słów lekarza — i wszystko się zmieniło.

Niestety 5 lat temu, w lipcu 2020 roku, Dawid usłyszał diagnozę: cukrzyca typu 1, insulinozależna. Choroba, która pojawia się nagle, bez ostrzeżenia. Od tamtej pory życie wygląda inaczej — jego i nasze. Zamiast beztroski i spontaniczności pojawiła się codzienna walka: o stabilny poziom cukru, o bezpieczeństwo, o zdrowie.

Organizm Dawida nie produkuje insuliny — jego trzustka została zniszczona przez własny układ odpornościowy. Od tej pory każdy dzień to ciągłe mierzenie poziomu glukozy, podawanie insuliny oraz monitorowanie reakcji organizmu. Pomaga mu w tym pompa insulinowa stale połączona z ciałem oraz sensory, które pokazują w czasie rzeczywistym, co dzieje się w jego krwi.

To ogromna zmiana dla dorastającego nastolatka. Zamiast swobodnie spędzać czas z rówieśnikami, grać w piłkę, wyjeżdżać na nocowania czy zapominać o całym świecie na rowerze — Dawid musi stale pilnować, czy ma przy sobie insulinę, czy sensor działa poprawnie oraz czy poziom cukru nie zaczyna gwałtownie spadać. Zamiast spontaniczności — planowanie. Zamiast beztroski — czujność.

To ogromna odpowiedzialność, ponieważ nawet chwila nieuwagi może mieć poważne skutki. Zbyt niski poziom cukru grozi utratą przytomności, drgawkami, a w skrajnych przypadkach — zagrożeniem życia. Zbyt wysoki prowadzi natomiast do długofalowych powikłań: uszkodzenia wzroku, nerek, nerwów, a nawet serca.

Mimo to Dawid każdego dnia próbuje dać z siebie wszystko, by żyć jak jego rówieśnicy. I choć czasem narzeka, my — jako rodzice — wiemy, jak wiele go to kosztuje.

Do codziennego leczenia potrzebne są nie tylko insulina i pompa, ale także paski testowe, igły, wkłucia, pojemniki, preparaty odkażające, maści, paski do badania moczu oraz regularnie wymieniane sensory CGM. Dawid wymaga również rehabilitacji, która łagodzi skutki długotrwałego leczenia, takie jak zrosty.

To wszystko wiąże się z dużymi wydatkami. Niestety tylko część z tych kosztów jest refundowana.
Dlatego w imieniu swoim oraz naszego syna prosimy o wsparcie.

Każda przekazana darowizna lub 1,5% podatku to realna pomoc — pozwalająca nam zapewnić Dawidowi ciągłość leczenia oraz dostęp do sprzętu i terapii, które pomagają mu żyć jak najpełniej.

Z całego serca dziękujemy za każdy gest życzliwości.
Rodzice Dawida