Adasiak Maja

Maja ma jasne, długie loki, które żyją własnym życiem, i wesołe oczy skryte za okularami. Najczęściej uśmiecha się pierwsza — tak, jakby chciała nam powiedzieć: „spokojnie, damy radę”. I naprawdę daje.

Maja choruje na mózgowe porażenie dziecięce z niedowładem czterokończynowym. Jej ciało pracuje inaczej. Ręce i nogi nie są tak posłuszne, jakby chciała. Proste rzeczy wymagają czasu, wsparcia i wielu powtórzeń. Każdy ruch to mała lekcja cierpliwości. Każdy postęp — nasza wspólna wygrana.

Na co dzień uczymy się jej rytmu.
Tego, że trzeba zwolnić.
Że sukces może mieć formę drobnego gestu.
Że „dzisiaj trochę lepiej” bywa ważniejsze niż „już idealnie”.

Maja ma w sobie ogromną ciekawość świata. Lubi, gdy coś się dzieje, gdy można obserwować, słuchać, śmiać się. Jest nastolatką po swojemu: wrażliwą, upartą, czasem rozbawioną byle drobiazgiem. Chce być częścią życia tak samo jak rówieśnicy — tylko potrzebuje do tego innych narzędzi i większego wsparcia.

Mieszkamy w mieście, które tętni życiem, ale nasze dni mają swój własny rytm — wyznaczany przez rehabilitację, wizyty u specjalistów i małe kroki Mai. Tak wygląda nasza codzienność: spokojnie, systematycznie, z myślą o tym, żeby każdy dzień dawał jej szansę na postęp. Rehabilitacja jest dla Mai konieczna i nie może mieć długich przerw. To właśnie ona pomaga jej utrzymywać sprawność, wzmacniać ciało, zapobiegać przykurczom i otwierać kolejne możliwości.

Każdy dzień to mała praca: ćwiczenia, sprzęt, dojazdy, konsultacje. Czasem zmęczenie jest większe od nas, ale wtedy wystarczy spojrzeć na Maję. Na jej uśmiech. Na to, jak bardzo chce. I wraca siła.

Maja — „ta, która rośnie”.
My widzimy, jak rośnie każdego dnia. Nie zawsze w centymetrach, nie zawsze w tempie, którego byśmy pragnęli. Ale rośnie w odwadze, w samodzielności na miarę swoich możliwości, w tym, jak coraz śmielej sięga po świat.