Dla szybszej weryfikacji i księgowania wpłat bardzo prosimy nie wpisywać zdrobnień ani słów odmienionych przez przypadki jak również słów: dla, na, leczenie, rehabilitacja, itp.
Prosimy o zaznaczenie w zeznaniu podatkowym pola „Wyrażam zgodę”.
Cebula Antonina
Przekaż darowiznę online
Przekaż na podopiecznego Cebula Antonina darowiznę online, poprzez płatności w Systemie Tpay
Podstawowe dane
Nr subkonta
36658
Województwo
zachodniopomorskie
Data urodzenia
2011/08/01
Opis schorzenia
cukrzyca insulinozależna
Wpłaty prosimy kierować na konto, podając poniższe dane:
Odbiorca:
Fundacja Dzieciom "Zdążyć z Pomocą"
Alior Bank S.A., nr rachunku:
42 2490 0005 0000 4600 7549 3994
Tytułem:
36658 Cebula Antonina darowizna na pomoc i ochronę zdrowia
Tylko dla wpłat - treść dla 1,5% podatku dostępna w sekcji "Przekaż 1,5% podatku".
W formularzu PIT wpisz numer:
KRS 0000037904
W rubryce „Informacje uzupełniające - cel szczegółowy 1,5%” podaj:
36658 Cebula Antonina
Pobierz darmowy program do rozliczeń PIT za rok 2025, z wypełnionymi danymi 1,5% dla Podopiecznego Cebula Antonina.
Przekaż 1,5% podatkuPoznaj moją historię
Tosia nie ma dni wolnych.
Antonina. Antosia. Nasza Tosia. Na co dzień uśmiechnięta, pełna życia, z głową pełną pomysłów. A jednocześnie od najmłodszych lat żyje według zasad, których nie da się odłożyć na później.
Zachorowała mając zaledwie 3 lata. Cukrzyca typu 1 zmieniła wszystko. To choroba, w której organizm przestaje produkować insulinę – dlatego Tosia musi dostarczać ją każdego dnia, przy pomocy pompy insulinowej.
Jej codzienność to stała kontrola.
Pomiar za pomiarem.
Decyzja za decyzją.
To czuwanie w dzień i w nocy. Troska o to, by poziomy cukru były jak najbardziej stabilne – dziś i w przyszłości.
Dodatkowo Tosia zmaga się z wiotkością stawów, która powoduje ból i wymaga regularnej rehabilitacji. To kolejny element jej codzienności, o który trzeba dbać.
Mieszkamy blisko morza, gdzie wszystko kojarzy się z przestrzenią i swobodą. I właśnie o taką swobodę walczymy dla Tosi – żeby mogła żyć jak najbardziej normalnie, mimo choroby.
Jako rodzice jesteśmy przy niej nieustannie. Wspieramy, uczymy się, reagujemy. Bo w tej chorobie nie ma pauzy.
Każde wsparcie to realna pomoc.
I trochę spokojniejszy oddech.
