Podgórski Jan

Janek urodził się latem.
W lipcu, kiedy dni są długie, a dzieciństwo powinno pachnieć trawą, słońcem i beztroską.

Przyszedł jednak na świat dużo za wcześnie — w 29. tygodniu ciąży. Od pierwszych chwil musiał walczyć bardziej, niż powinno kiedykolwiek musieć dziecko.

Kiedy miał półtora roku, usłyszeliśmy diagnozę: mózgowe porażenie dziecięce i spastyczny niedowład kończyn dolnych. Wtedy nasze życie zaczęło wyglądać inaczej. Rehabilitacja, ćwiczenia i wizyty u specjalistów stały się codziennością, wokół której podporządkowaliśmy wszystko inne.

Janek jest bardzo dzielnym chłopcem. Choć jego ciało często stawia opór, on każdego dnia próbuje dalej. Czasem zmęczony. Czasem sfrustrowany. Ale nigdy do końca się nie poddaje.

Mieszkamy w niewielkiej miejscowości na Podkarpaciu, gdzie do specjalistów i rehabilitantów trzeba dojeżdżać wiele kilometrów. W naszym życiu bardzo dużo dzieje się między domem, gabinetami i samochodem. Ale wiemy, że nie możemy się zatrzymać, bo każda rehabilitacja daje Jankowi szansę na większą sprawność i samodzielność.

Przy Janku nauczyliśmy się cieszyć z rzeczy, które wcześniej wydawały się zwyczajne. Chwil, kiedy ćwiczenia przynoszą efekty. Kiedy łatwiej utrzymać równowagę. Kiedy widać, że jego ciało choć odrobinę lepiej współpracuje i pozwala mu na większą samodzielność. To właśnie takie momenty dają nam największą nadzieję.

Przed naszym synem nadal długa droga — intensywna rehabilitacja, specjalistyczna opieka lekarska i kosztowny sprzęt ortopedyczny. Dlatego z całego serca prosimy o wsparcie dla Janka.