Gaś Lidia

2 stycznia 2019 roku miał być po prostu początkiem nowego roku.
Dla nas stał się początkiem zupełnie innego życia.

Lidka przyszła na świat cicho, niepozornie, ale z ogromną wolą walki. Od pierwszych chwil wiedzieliśmy, że nic nie będzie wyglądało tak, jak sobie wyobrażaliśmy. Zamiast spokojnej codzienności były respiratory, monitory i szpitalne sale, które na długi czas stały się naszym drugim domem.

Dziś Lidka ma kilka lat, a ponad połowę swojego życia spędziła w szpitalach.

Lekarze wciąż próbują odpowiedzieć na pytanie, co dokładnie kryje się za jej chorobą. Wiemy jedynie, że jest pierwszym dzieckiem na świecie z takim połączeniem mutacji genetycznych. To brzmi niewiarygodnie. Czasem dla nas również takie jest.

Codzienność Lidki to nieustanna walka o rozwój, sprawność i samodzielność. Nasza córka wciąż nie mówi. Potrzebuje stałej rehabilitacji, fizjoterapii, turnusów, badań i opieki wielu specjalistów.

Ale jeśli ktoś myśli, że jej świat jest smutny — bardzo się myli.

Lidka ma w sobie światło, którego nie da się opisać żadnymi wynikami badań. Potrafi śmiać się oczami. Cieszyć najmniejszymi rzeczami. Najbardziej kocha bliskość i czas spędzony z rodziną. Jej uśmiech pojawia się nawet wtedy, gdy my, dorośli, nie mamy już siły.

Nasze życie od lat wygląda podobnie — jednego dnia pojawia się nadzieja, drugiego wraca strach o zdrowie Lidki. Nauczyliśmy się jednak żyć chwilą. Cieszyć małymi krokami. Dostrzegać rzeczy, które dla innych bywają zwyczajne.

Każdy spokojny dzień.
Każdy postęp.
Każdy uśmiech.

To właśnie o takie małe wielkie rzeczy walczymy każdego dnia.

Bo przed Lidką wciąż jest długa droga. A my zrobimy wszystko, by była pełna miłości, bliskości i kolejnych małych zwycięstw.