Grzegorczyk Dorota

Dorotka od początku była bardzo malutka.
Tak malutka, że mieściła się w ramionach jak kruche, delikatne ptasie piórko. A jednak już wtedy miała w sobie ogromną siłę.

Przyszła na świat dużo za wcześnie i od pierwszych chwil życia musiała uczyć się rzeczy, które dla innych dzieci są oczywiste. Oddychania spokojnie. Poruszania się. Utrzymywania równowagi. Poznawania świata we własnym tempie.

Mózgowe porażenie dziecięce sprawiło, że jej codzienność wygląda inaczej niż u większości dzieci. U Dorotki nawet najmniejsze czynności wymagają ogromnego wysiłku, cierpliwości i wielu godzin rehabilitacji.

Ale ona nigdy nie przestała próbować.

Dorotka rośnie trochę inaczej niż inni.
Powoli.
Uparcie.
Małymi zwycięstwami.

Czasem sukcesem jest nowy ruch. Czasem spokojniejszy dzień bez bólu. Czasem chwila większej samodzielności, której ktoś z boku nawet by nie zauważył.

A dla nas to wszystko znaczy cały świat.

Mimo trudności Dorotka jest pogodną, ciepłą dziewczynką. Ma w sobie niezwykłą delikatność, ale też siłę, której nie da się zmierzyć żadnymi wynikami badań. Potrafi uśmiechać się nawet wtedy, gdy jej ciało kolejny raz przypomina, że wszystko kosztuje ją więcej wysiłku.

Nasze życie od lat wyznaczają rehabilitacja, wizyty u specjalistów i codzienna praca nad sprawnością Dorotki. Potrzebuje ortez, specjalistycznego sprzętu oraz stałej terapii, dzięki którym może rozwijać się i zdobywać kolejne umiejętności.

Wierzymy, że cierpliwość, rehabilitacja i ogrom pracy, który wkłada każdego dnia, pomogą jej w przyszłości być bardziej samodzielną.

Dlatego prosimy o wsparcie.
Bo czasem największa siła ukrywa się właśnie w delikatności.