Siwicki-Wojciechowski Stanisław

Staś przyszedł na świat 23 sierpnia 2016 roku. Środek lata. Czas beztroski, spacerów i długich, ciepłych wieczorów. Miał poznawać świat krok po kroku, śmiać się do rodziców i zdobywać kolejne małe szczyty dzieciństwa. Los jednak napisał dla niego zupełnie inny scenariusz.

Od pierwszych chwil jego życie było walką. Diagnozy pojawiały się jedna po drugiej: mózgowe porażenie dziecięce, padaczka, wada serca, przepuklina pępkowa. Do tego skutki przebytej cytomegalii, które odcisnęły piętno na jego zdrowiu i rozwoju. Zamiast zwyczajnego dzieciństwa – szpitale, rehabilitacja, lekarze i nieustanna troska o każdy kolejny dzień.

A jednak Staś każdego dnia pokazuje nam coś niezwykłego. Że siła nie mierzy się wielkimi słowami. Czasem mieści się w jednym uśmiechu. W cierpliwości podczas ćwiczeń. W spojrzeniu pełnym zaufania. W małych postępach, które dla innych mogłyby wydawać się drobiazgami, a dla nas są całym światem.

Mieszkamy w miejscu, gdzie wszystko pędzi. Gdzie światła nie gasną, a ludzie ciągle biegną przed siebie. My też codziennie biegniemy — ale o zdrowie i przyszłość naszego synka. O jego sprawność. O większą samodzielność. O życie z mniejszym bólem i większą radością.

Staś potrzebuje regularnej rehabilitacji, terapii, specjalistycznego sprzętu medycznego oraz leków. To właśnie dzięki nim ma szansę rozwijać się, pokonywać kolejne ograniczenia i lepiej funkcjonować każdego dnia. Niestety koszty leczenia są ogromne i przekraczają nasze możliwości.

Dlatego prosimy o pomoc. O podanie dalej jego historii. O wsparcie, które może stać się dla Stasia szansą na lepsze jutro.

Bo choć jego droga od początku jest trudniejsza niż większości dzieci, wierzymy, że z dobrymi ludźmi obok będzie mógł dojść naprawdę daleko.