Tocha Paulina

Paulina nigdy nie zobaczy wschodu słońca.
Nie dostrzeże tęczy po burzy.
Nie spojrzy w nasze oczy, choć tak bardzo tego pragniemy.

Urodziła się 18 grudnia 2016 roku – zdrowa, śliczna, wyczekana. Przez pierwsze tygodnie nic nie wskazywało na chorobę. Dopiero później zauważyliśmy, że nie podnosi główki, nie reaguje na nasz uśmiech. Potem były badania, szpitale, strach.

Aż usłyszeliśmy słowa, których nikt nie chciałby nigdy usłyszeć: wrodzona ślepota Lebera.
To choroba genetyczna siatkówki. Nieuleczalna. Najczęstsza przyczyna ślepoty u dzieci.

Paulina nie widzi.
Może jedynie czuć światło, ale nigdy nie pozna obrazu, kolorów ani spojrzeń.

My jednak możemy sprawić, by doświadczała świata inaczej.
By dotykała trawy mokrej od rosy.
By słyszała szum fal, które opowiadają historie.
By znała zapach lasu po deszczu i smak malin zerwanych prosto z krzaka.
By wiedziała, że życie – nawet jeśli niewidzialne – wciąż jest piękne.

Codzienność Paulinki to ćwiczenia, wizyty u specjalistów, zajęcia terapeutyczne i rehabilitacja, które pomagają jej rozwijać się na tyle, na ile pozwala choroba. To godziny pracy, wysiłku i cierpliwości. Ale każdy mały krok, każde nowe słowo czy dźwięk, który rozpozna – są dla nas cudem.

Paulina poznaje życie inaczej.
Uczy się dźwięków, faktur, zapachów.
Każdego dnia przypomina nam, że nawet w ciemności można odnaleźć światło – w miłości, bliskości i drobnych gestach.

Nigdy nie zobaczy świata tak jak my, ale może go czuć, doświadczać i odkrywać na swój sposób.
A my będziemy przy niej, by go opisywać, przybliżać i podawać na dłoniach.