Płuska Bartosz

Bartuś urodził się 15 lutego 2017 roku, w 33. tygodniu ciąży, w bardzo ciężkim stanie – z wrodzoną niewydolnością nerek. Pierwsze miesiące życia spędził na oddziale intensywnej terapii, z czego cały miesiąc pod respiratorem, w śpiączce farmakologicznej. Był to czas wielu operacji ratujących jego zdrowie i życie.

W czwartej dobie życia jego nerki przestały pracować. Dializy stały się codziennością, a szpital – jego drugim domem. Bartek przeszedł ciężkie powikłania neurologiczne, ryzykowne operacje mózgu, kolejne infekcje i nawroty zagrożenia życia.

Po 162 dniach nieustannej walki mogliśmy w końcu zabrać go do domu.

Od listopada 2017 roku Bartek był dializowany otrzewnowo każdej nocy. Żył podłączony do cyklera, czekając na moment, w którym będzie mógł otrzymać nową nerkę. W międzyczasie dowiedzieliśmy się, że nie słyszy – skutki leczenia odebrały mu dźwięki świata. Aparaty słuchowe okazały się niewystarczające, dlatego podjęliśmy decyzję o wszczepieniu implantów słuchowych.

Po roku dializ otrzewnowych pojawiło się najpoważniejsze powikłanie – zakażenie otrzewnej, w wyniku którego dalsze dializy tego typu były niemożliwe. Nasz niespełna dwuletni synek musiał przejść na hemodializy. Od tego momentu wyjazdy do szpitala stały się częścią naszego życia każdego tygodnia, nieprzerwanie przez ponad pięć lat.

Lata spędzone między domem a szpitalem odcisnęły piętno na jego rozwoju. Bartek wymagał stałej rehabilitacji, specjalistycznego leczenia, suplementacji oraz codziennej opieki medycznej.

Po siedmiu latach życia na dializie wydarzył się cud – Bartuś otrzymał przeszczep nerki. Odzyskał wolność od kabli i szansę na prawdziwe dzieciństwo.

Dziś Bartek już nie walczy o życie – walczy o swoją lepszą przyszłość. Za nim lata bólu i strachu, przed nim nadzieja na dzieciństwo, które wreszcie może być jego.