Przystał Dominik

Mam na imię Dominik. Urodziłem się latem – 7 lipca 2015 roku. Świat był wtedy pełen słońca, a moi rodzice pełni nadziei i miłości. Nic nie zapowiadało, że nasze wspólne życie potoczy się inaczej, niż sobie wyobrażali.

Zespół Downa zdiagnozowano u mnie dopiero, gdy miałem trzy miesiące. To dość nietypowe – większość dzieci z tą wadą genetyczną jest diagnozowana tuż po narodzinach, a czasem jeszcze przed porodem. U mnie objawy były nieoczywiste. Rodzice długo żyli w niepewności, szukali odpowiedzi, czuli, że coś jest inaczej – ale nikt nie mówił tego wprost. Kiedy diagnoza w końcu padła, nie była łatwa do przyjęcia. Nagle trzeba było nauczyć się zupełnie nowego świata.

Ale dziś już wiemy – to nie koniec, tylko inna droga.

Jestem wesołym chłopcem. Lubię to, co znajome i przewidywalne, czuję się bezpiecznie tam, gdzie rozumiem zasady. Codzienność nie zawsze jest łatwa, ale ma swój rytm – wypracowany wspólnie z moimi najbliższymi. Żebym mógł rozwijać się najlepiej, jak potrafię, potrzebuję systematycznej pomocy wielu specjalistów – neurologopedy, fizjoterapeuty, psychologa, pedagoga i terapeutów integracji sensorycznej.

Rehabilitacja to dla mnie nie dodatek – to warunek. Dzięki niej mogę stawiać kolejne kroki – dosłownie i w przenośni. Uczę się mówić, czytać, liczyć, radzić sobie z emocjami. Każda nowa umiejętność to ogromny wysiłek, ale też wielka radość.

Nie chcemy, by Dominik czekał miesiącami w kolejkach do specjalistów. Chcemy dać mu szansę na rozwój tu i teraz – na terapię bez czekania, na turnusy rehabilitacyjne, które przynoszą ogromne efekty.

Dominik naprawdę przystaje, by zobaczyć to, co dla innych oczywiste. Idzie przez życie powoli, ale z uśmiechem. Każdy jego krok to efekt wytrwałości, cierpliwości i wiary – w niego i w to, że może.

Nie prosimy o wielkie rzeczy. Prosimy o te drobne gesty, które mają moc przesuwać granice.
Każda z nich to jak rozświetlony kamyk na ścieżce Dominika – pomaga mu iść naprzód, nawet jeśli droga jest wyboista.

Nie zmienimy świata. Ale możemy pomóc jednemu chłopcu odnaleźć w nim swoje miejsce.
Z Tobą – to możliwe.