Staszewski Franciszek

Najłatwiej byłoby opowiedzieć o Franiu przez pryzmat jego chorób.

Wyliczyć diagnozy. Napisać, ile przeszedł. Skupić się na tym, czego nie potrafi.

Tylko że to nie byłaby historia naszego syna.

Bo Franek przede wszystkim jest uśmiechniętym, pełnym życia chłopcem. Chłopcem, który każdego dnia pokazuje nam, że radość nie zawsze zależy od tego, ile można zrobić samemu. Czasem wystarczy obecność bliskich, czuły gest i kolejny dzień spędzony razem.

Franek urodził się jako wcześniak, a niedotlenienie okołoporodowe pozostawiło trwały ślad w jego życiu. Dziś zmaga się z mózgowym porażeniem dziecięcym, lekooporną padaczką, czterokończynowym niedowładem i opóźnieniem rozwoju psychoruchowego. Nie mówi, nie chodzi i nie siedzi samodzielnie, ale każdego dnia ciężko pracuje podczas rehabilitacji, by jego ciało nie odbierało mu jeszcze więcej.

Największym przeciwnikiem Frania jest dziś ból. Silna spastyczność i przykurcze sprawiają, że naszym najważniejszym celem stało się nie tylko wspieranie jego rozwoju, ale przede wszystkim przynoszenie mu ulgi. Zabiegi z wykorzystaniem toksyny botulinowej oraz intensywna rehabilitacja pomagają zmniejszać dolegliwości i sprawiają, że jego codzienność staje się choć trochę łatwiejsza. To leczenie daje mu szansę na większy komfort i spokojniejsze dni.

Nie patrzymy na Frania z litością. Patrzymy na niego z podziwem. Za cierpliwość, której nauczyło go życie. Za uśmiech, który mimo wszystko tak często gości na jego twarzy. I za to, że każdego dnia przypomina nam, jak wielką wartość mają rzeczy, które tak łatwo uznajemy za oczywiste.

Naszym marzeniem nie jest cud. Chcemy po prostu, by Franek miał jak najmniej bólu i jak najwięcej dobrych dni. Właśnie o to staramy się każdego dnia.