Bukowska Adriana

Moja córka Adriana urodziła się 7 marca 1996 r. z nieuleczalną chorobą o nazwie mikrocefalia (tzw. małogłowie). Choroba ta charakteryzuje się zmniejszonym obwodem czaszki oraz mniejszą masą mózgu, co prowadzi do jego nieprawidłowego funkcjonowania. W związku z tym u Adriany wystąpiło spowolnienie rozwoju psychoruchowego.

Od pierwszych dni życia córka była poddawana rehabilitacji, aby w jak największym stopniu usprawnić jej funkcjonowanie. Już jako niemowlę, podczas pobytu w szpitalu, była obserwowana pod kątem padaczki, ponieważ pojawiły się u niej ataki. Na szczęście miały one bardzo łagodne nasilenie i nie powodowały utraty przytomności.

Stan zdrowia Adriany od urodzenia aż do dziś wymaga stałej opieki lekarzy różnych specjalności: internisty, endokrynologa, diabetologa, ortopedy, neurologa, okulisty oraz rehabilitanta. Pomimo że córka jest już osobą dorosłą, nadal pozostaje pod ścisłą kontrolą tych specjalistów i okresowo poddawana jest szczegółowym badaniom. Niestety, podczas takich badań potwierdzono u niej cukrzycę typu II oraz niedoczynność tarczycy.

Adriana ma trudności w poruszaniu się – chodzi powoli i niepewnie. Pokonanie nawet kilku schodów stanowi dla niej i dla mnie ogromny wysiłek, ponieważ musi trzymać się poręczy, a ja podtrzymuję ją za rękę lub ramię. W przeciwnym razie ogarnia ją silny lęk, który ją blokuje. Choroba w znacznym stopniu uszkodziła również jej narząd mowy – córka nie mówi, a do komunikacji wykorzystuje gesty.

Adriana posiada orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności i w każdej czynności życiowej jest uzależniona od pomocy osób trzecich, w tym głównie mojej. Potrzebuje wsparcia nawet przy najprostszych czynnościach, takich jak korzystanie z toalety, mycie, czesanie, ubieranie się, przygotowywanie posiłków i ich spożywanie.

Pomimo choroby Adusia często się uśmiecha. Jest osobą wesołą, serdeczną, kontaktową i pogodną, która wnosi wiele ciepła w nasze życie.