Krupicka Karolina

Karolina. Trochę dziewczynka, trochę już kobieta

Karolina ma 13 lat. Jest nastolatką – z długimi włosami, spojrzeniem, które czasem ucieka gdzieś daleko, i siłą, której nie da się zmierzyć żadną skalą. A jednocześnie… nadal jest w niej coś dziecięcego. Nie w złym sensie. Po prostu – jej świat wygląda inaczej niż ten, do którego przywykliśmy. Jest prostszy, trudniejszy, cichszy. I pełen tajemnic, które tylko ona zna.

Gdy miała dwa lata, usłyszeliśmy diagnozę: autyzm dziecięcy i zaburzenia integracji sensorycznej. Później, w wieku siedmiu lat, przyszła padaczka. I kolejne zmartwienia. Nie wiemy, co Karolina rozumie w pełni, a co jedynie przeczuwa. Ale wiemy jedno – ona czuje wszystko. Doskonale wyczuwa emocje, nastroje, intencje. Może nie mówi tak, jak my. Może nie odpowiada na pytania. Ale odpowiada obecnością. I tym, co ma w oczach.

Karolina dzielnie ćwiczy. Pokonuje własne ograniczenia dzień po dniu, krok po kroku. Robi to, co dla wielu dzieci jest oczywiste – ale dla niej jest wyzwaniem. I mimo wszystko – mimo zmęczenia, trudnych dni– potrafi się śmiać. Potrafi cieszyć się z drobiazgów.

Potrafi być sobą.
I to jest najważniejsze.

A my? Robimy, co możemy. Żyjemy między nadzieją a bezsilnością. Chcemy dać Karolinie wszystko, co pozwoli jej się rozwijać. I bardzo często pytamy siebie: „czy robimy wystarczająco?”. Ale przecież nie ma na to odpowiedzi. Jest tylko próba. Każdego dnia od nowa.

Jeśli przeczytałaś/eś ten tekst – dziękujemy.
Bo to już znaczy, że Karolina na chwilę stała się częścią czyjegoś świata.
A to więcej, niż moglibyśmy poprosić.

Rodzice Karoliny