Wołkow Franciszek

Franio kocha żarty, śmieje się w głos i nuci melodie, które zna na pamięć. Uwielbia jazdę samochodem i dobre jedzenie. Patrzysz na niego i widzisz pogodnego chłopca, którego uśmiech potrafi rozjaśnić każdy dzień. Ale za tym uśmiechem kryje się historia pełna walki i cudów.

Franio urodził się w 2010 roku w Poznaniu, w 23. tygodniu ciąży. Ważył zaledwie 650 gramów – mniej niż paczka cukru. Był w zamartwicy, a lekarze nie dawali mu szans na życie. Okołoporodowy wylew krwi do mózgu IV stopnia spowodował czterokończynowe mózgowe porażenie dziecięce. Według medycznych prognoz miał nigdy nie rozwijać się jak inne dzieci.

A jednak Franio każdego dnia udowadnia, że życie potrafi pisać własne scenariusze. Dzięki adopcji trafił do domu pełnego miłości, a my – jego rodzice – od pierwszych dni wiedzieliśmy, że będziemy walczyć o każdy jego krok. Pamiętamy słowa lekarza: „Im więcej pracy w niego włożycie, tym więcej w przyszłości z tego wyjmie”. Te słowa prowadzą nas do dziś.

Franio nie chodzi i nie mówi, potrzebuje pomocy w codziennych czynnościach – jedzeniu, ubieraniu, higienie. Zmaga się z poważnymi problemami ze wzrokiem i słuchem, jest leczony hormonem wzrostu. Ale lata terapii sprawiły, że potrafi samodzielnie poruszać się na wózku inwalidzkim, a to, co wydawało się niemożliwe, staje się jego codziennym małym zwycięstwem.

Mimo choroby Franio ma w sobie niezwykłą pogodę ducha. Uczy się komunikować dzięki metodom alternatywnym, chodzi do „Niezwyczajnej Szkoły” w Józefowie, gdzie może rozwijać swoje talenty i pasje. Kocha muzykę i taniec – rozpoznaje melodie i nuci je z radością, której nie da się opisać słowami.

Franio pokazuje nam, że szczęście nie zależy od ograniczeń. Jego historia to dowód na to, że siła, miłość i determinacja potrafią czynić cuda.