Kosecka Marta

Nie każde dzieciństwo zaczyna się beztroskim płaczem.
Marta przyszła na świat za wcześnie, zmagając się od pierwszych chwil z chorobą i trudnościami, które towarzyszą jej do dziś. Diagnoza: mózgowe porażenie dziecięce – tak nazwano jej codzienność.

Ale Marta nie zna słowa „rezygnacja”.
Przez lata udowadnia, że nawet najmniejszy krok naprzód ma wartość większą niż niejedno zwycięstwo. Dziś, jako trzynastolatka, wciąż walczy – uczy się nowych słów, ćwiczy, by wzmacniać ciało, nabywa umiejętności, które dają jej namiastkę niezależności.

Jej każdy dzień to małe rytuały odwagi.
Dla innych zwykłe czynności, dla niej – wspinaczka na szczyt. To chwile, w których ciało poddaje się wysiłkowi, ale oczy lśnią ciekawością świata, a uśmiech – zawsze obecny – rozprasza ciemność.

Marta uczy się życia inaczej niż jej rówieśnicy. Jej szkołą jest rehabilitacja, terapia, codzienna wytrwałość. Nie jest łatwo, ale każdy nowy gest, słowo, spojrzenie to promyk, który rozświetla całą drogę.

Nie wiemy, ile jeszcze zakrętów będzie na jej ścieżce. Wiemy jednak jedno: idzie w stronę światła. W stronę przyszłości, w której będzie coraz więcej swobody, a coraz mniej bólu.

Marta nie prosi o litość. Ona pokazuje, że nawet gdy ciało jest kruche, serce może być silniejsze niż wszystko.