Toporek Krystian

Pod koniec wakacji, 25 sierpnia 1992 roku, pojechaliśmy z kolegą nad stawy. Było fajnie — kąpaliśmy się, skakaliśmy do wody. Już mieliśmy wracać do domu, kiedy powiedziałem: „Skoczę jeszcze raz i jedziemy.” Wcześniej widziałem, jak starsi chłopcy skakali tam na główkę, mimo że było płytko. Pomyślałem: „Czemu nie spróbować?” No i jak to głupi dzieciak — bez zastanowienia, skoczyłem…

W momencie skoku niczego nie poczułem. Uderzyłem głową o dno i nagle unosiłem się bezwładnie na wodzie, twarzą skierowaną w dół. Miałem otwarte oczy i próbowałem się poruszyć, chciałem płynąć, ale nie mogłem wykonać żadnego ruchu. Ciało odmówiło posłuszeństwa. Wtedy kolega wyciągnął mnie na brzeg. Pamiętam, że trzymał mnie, a ja mówiłem, że boli mnie szyja i plecy. Byłem sparaliżowany. Złamałem trzeci i czwarty kręg szyjny.

Wezwano karetkę, która przyjechała po kilku minutach — szpital był niedaleko. Dalej pamiętam wszystko jak przez mgłę, jakby to był tylko sen… Ale to niestety była rzeczywistość. Pamiętam moment, gdy mnie wyciągano z wody, dźwięk syreny karetki, a potem już tylko urywki — jazda korytarzem w szpitalu, jak leżałem na jakimś stole, dookoła kręciły się cienie, a wszędzie roztaczała się mgła jak z mrocznego koszmaru.

Następne, co pamiętam, to moment, gdy zabierano mnie na pokład śmigłowca. Głośny huk, ktoś zakłada mi słuchawki na uszy, a wszystko wokół było zamglone i nierealne. Nie wiedziałem, co się dzieje. Przetransportowano mnie do szpitala w Piekarach Śląskich, gdzie przeprowadzono operację kręgosłupa. Jedyne, co z tego pamiętam, to golenie głowy i wiercenie w czaszce otworów do zamocowania obciążników, aby szyja była odpowiednio naciągnięta i ustabilizowana — jeśli można to tak ująć.

Później leżałem już na sali pooperacyjnej. Pamiętam, że obok stali rodzice, a ja sam nie wiedziałem, co się dzieje. Chyba wtedy zasnąłem. Spędziłem tam pół roku — czasem nawet przenoszono mnie na korytarz. Takie były czasy, ale to tylko na początku…