Bińkiewicz Adam Kacper

Nazywam się Adam Bińkiewicz.

Urodziłem się jako wcześniak i od pierwszych chwil musiałem walczyć o życie, ponieważ moje płuca nie były jeszcze w pełni rozwinięte. Nie otwierałem oczu. Mama, pytając lekarzy o powód, słyszała jedynie, że wcześniaki tak mają. Gdy wydawało się, że najgorsze już minęło, nadal nie reagowałem na światło ani na zabawki. Zaniepokojona mama szybko umówiła mnie na prywatną wizytę okulistyczną.

Tam usłyszała dramatyczną diagnozę – niedorozwój tarcz nerwów wzrokowych obu oczu. Rozpacz rodziców była ogromna. Nie poddawali się jednak – jeździli po specjalistach i profesorach w całej Polsce: Centrum Zdrowia Dziecka w Międzylesiu, Centrum Zdrowia Matki Polki w Łodzi, szpital w Prokocimiu. Niestety wszędzie słyszeli to samo – że nie ma szans na widzenie.

Mimo to walczyli dalej. Lekarze mieli nawet trudności z badaniami, bo moje oczy były odwrócone – widoczne było tylko białko. Dzięki pomocy pani profesor z Krakowa, trafiłem na operacje w Katowicach. Do tej pory przeszedłem już trzy zabiegi, aby źrenice były widoczne, by można było wykonywać badania.

W wieku przedszkolnym okazało się, że problemy wzrokowe to nie jedyne wyzwanie. Opiekunka zauważyła, że coś jest nie tak z moim rozwojem i skierowała mnie do psychiatry dziecięcego. Diagnoza była kolejnym ciosem dla moich rodziców – zespół Aspergera.

Moje schorzenia wiążą się z licznymi wizytami u lekarzy, pobytami w szpitalach i codziennymi trudnościami, które są ogromnym obciążeniem – nie tylko psychicznym, ale i finansowym – dla mnie i mojej rodziny.

Dlatego zwracam się do Was z prośbą o wsparcie.
Będę wdzięczny za każdą pomoc i każdy, nawet najmniejszy gest.

Z całego serca dziękuję,
Adam Bińkiewicz