Matuk Agnieszka Teresa

Moja historia zaczęła się w kwietniu 2010 roku.
Miałam wtedy 26 lat – plany, marzenia i całe życie przed sobą. Cieszyłam się zdrowiem, wolnością i tym, że mogę sama decydować o swoim losie.
Jedna chwila wystarczyła, by to wszystko stracić.

Nagle przestałam czuć połowę ciała. Nie mogłam się poruszyć, mówić, niczego zrozumieć…
W ciągu kilku godzin moje życie zamieniło się w walkę o przetrwanie.
Diagnoza: udar niedokrwienny mózgu, a wraz z nim niedowład spastyczny prawostronny i afazja motoryczna.
Z dnia na dzień zostałam uwięziona we własnym ciele.
Nie mogłam chodzić, mówić, pisać. Wszystko, co wcześniej było oczywiste, nagle stało się niemożliwe.

Przez kolejne lata zaczynałam od zera. Jak małe dziecko uczyłam się na nowo chodzić, mówić, czytać i pisać. Każdy krok okupiony był bólem, łzami i ogromnym wysiłkiem.
Choć udało mi się odzyskać część sprawności, moja prawa ręka pozostała bezwładna.
Nie potrafiłam wykonać najprostszych czynności – zaparzyć herbaty, zapiąć guzika, dotknąć dłoni kogoś bliskiego…

Nie poddałam się. Szukałam, pytałam, wierzyłam, że gdzieś istnieje sposób, by choć trochę odzyskać to, co zabrał mi udar. We wrześniu 2025 roku pojawiła się iskierka nadziei – przeszłam operację neurotomii prawej gałęzi nerwu rdzeniowego C7. To właśnie ten zabieg dał mi szansę na zmniejszenie spastyczności i odzyskanie częściowego, świadomego ruchu w dłoni.

To był przełom. Pierwszy krok ku wolności.
Ale sama operacja to dopiero początek…

Aby utrzymać efekty i iść dalej, potrzebuję codziennej, intensywnej i specjalistycznej rehabilitacji.
Tylko dzięki niej mogę nauczyć się na nowo kontrolować mięśnie, odzyskać czucie i walczyć o każdy centymetr sprawności.

„Nie chcę się poddać. Wierzę, że po tylu latach ciszy moja ręka jeszcze ożyje. Że jeszcze zapnę guzik… że jeszcze przytulę kogoś oburącz.”

Dlatego dziś – z pokorą, ale też ogromną nadzieją – zwracam się do Was o pomoc.
Koszty rehabilitacji są ogromne, a ja sama nie jestem w stanie ich udźwignąć.

Każda złotówka to dla mnie krok bliżej do niezależności.
Każde wsparcie – to kolejny dzień, w którym mogę walczyć o siebie.

Z całego serca dziękuję za każdą pomoc, każde dobre słowo i każdą wiarę we mnie.
Dzięki Wam mogę wierzyć, że najlepsze dopiero przede mną.

— Agnieszka Matuk