Zaskórska Nikola

Przyszłam na świat 3,5 miesiąca za wcześnie – w 25. tygodniu ciąży. Jako skrajny wcześniak zaczęłam walkę o życie już w pierwszych chwilach, stawiając czoła wylewom dokomorowym I i II stopnia, niewydolności krążeniowej i oddechowej oraz martwiczemu zapaleniu jelit (NEC) – dramatycznemu powikłaniu, które wymagało trudnej operacji i rzutowało na całą późniejszą gospodarkę mojego organizmu.

Podłączona do respiratora walczyłam o każdy dzień. Próbowałam oddychać samodzielnie, ale moja saturacja bardzo spadała. Po 4 miesiącach pobytu w szpitalu, licznych transfuzjach i zakażeniach organizmu (sepsa), mogłam ruszyć w dalszą drogę. Codzienność okazała się jednak skomplikowaną mozaiką wyzwań.

Przepuklina pępkowa, dysplazja oskrzelowo-płucna i astma oskrzelowa utrudniają swobodne oddychanie. Progenia (wysunięcie żuchwy do przodu) to nie tylko kwestia estetyki, ale przede wszystkim trudności z gryzieniem, mową i prawidłowym domykaniem ust, a także oddychaniem przez nos.

Podczas badań kontrolnych brzuszka, poza utrzymującym się stanem zapalnym żołądka oraz nietolerancją fruktozy i laktozy, okazało się, że moje nerki pokryte są licznymi torbielami – to rzadkie uszkodzenie w genie PKD1 (wielotorbielowatość nerek). Dodatkowo diagnoza autyzmu atypowego sprawia, że czasami postrzegam świat i komunikuję się w unikalny, często trudny do odczytania dla otoczenia sposób. Wymaga to ogromnej cierpliwości i stałej terapii wspierającej rozwój.

Retinopatia wcześniacza, nadwzroczność, niedomoga konwergencji oraz zez rozbieżny dodatkowo komplikują orientację w przestrzeni.

Mimo tak ogromnego bagażu diagnoz, każde moje małe zwycięstwo jest dowodem na to, że determinacja potrafi przełamać najtrudniejsze prognozy medyczne.