Kiełczewski Jakub

Czasem patrzę na Kubę i zastanawiam się, jak wygląda świat jego oczami.
Bo wiem, że jest inny niż ten, który znamy my.

Mój synek od najmłodszych lat reagował inaczej na dźwięki i dotyk. To, co dla innych dzieci jest zwyczajne, dla niego bywa zbyt trudne, zbyt intensywne. Hałas go przytłacza, niektóre sytuacje wywołują lęk i napięcie. Nawet tak prosta sprawa jak wizyta u dentysty często wymaga dodatkowego wsparcia i wiąże się z dużym stresem.

Z czasem dowiedzieliśmy się, że jego zaburzenia integracji sensorycznej są związane z niewygaszonymi odruchami wczesnodziecięcymi. Kuba ma także wadę wymowy i trudności z emocjami. Bardzo chce się komunikować, ale nie zawsze potrafi wyrazić to, co czuje.

Jako mama uczę się jego świata każdego dnia.
Uczę się rozumieć jego reakcje, jego potrzeby i emocje.

Kuba uczęszcza na zajęcia logopedyczne oraz trening umiejętności społecznych. Terapia przynosi efekty — widzę, jak powoli robi postępy. Dla innych to mogą być małe zmiany, ale dla nas to ogromne kroki.

Wiemy jednak, że nie możemy przerywać tej drogi.
To właśnie teraz — przed rozpoczęciem szkoły — jest najważniejszy moment, by dalej go wspierać.

Mieszkamy w spokojnej części Wielkopolski. Codzienność jest tu cicha, ale dostęp do specjalistów i terapii wiąże się z dużym wysiłkiem i kosztami.

Nasza sytuacja jest trudna. Mój mąż zmaga się z problemami zdrowotnymi, ja jestem na urlopie wychowawczym i opiekuję się dziećmi, w tym młodszym rodzeństwem Kuby. Staramy się zrobić wszystko, co w naszej mocy, by mu pomóc.

Bardzo chcę, żeby Kuba miał szansę lepiej odnaleźć się w świecie.
Żeby potrafił mówić, radzić sobie z emocjami i czuć się bezpiecznie.

Każda pomoc to dla nas ogromna nadzieja na dalszy rozwój naszego synka.