Yuzefovych Davyd

Wszystko zaczęło się od niewinnego pragnienia i zmęczenia. Diagnoza: cukrzyca typu 1 — choroba, która nie bierze wolnego i zostaje na całe życie.

Jest to choroba autoimmunologiczna, w której układ odpornościowy pomyłkowo atakuje i bezpowrotnie niszczy komórki beta w trzustce. Trzustka przestaje produkować insulinę — hormon niezbędny do transportu glukozy z krwi do komórek, gdzie jest ona zamieniana na energię. Bez insuliny glukoza kumuluje się we krwi (hiperglikemia), co bez leczenia prowadzi do uszkodzenia narządów i zagrażającej życiu kwasicy ketonowej.

Ponieważ organizm nie wytwarza insuliny, pacjent musi przyjmować ją z zewnątrz — poprzez zastrzyki lub pompę insulinową — do końca życia. Choroba wymaga stałego monitorowania poziomu cukru, liczenia węglowodanów w posiłkach oraz dopasowywania dawek insuliny.

Innym aspektem tej choroby jest hipoglikemia — stan, w którym poziom cukru we krwi spada poniżej bezpiecznej normy 70 mg/dl. To stan nagły. Jeżeli cukier spadnie zbyt nisko, mózg przestaje otrzymywać „paliwo”. Może to prowadzić do drgawek, utraty przytomności, śpiączki, a w ciężkich przypadkach nawet do śmierci. To moment, w którym zagrożenie życia staje się realne w ciągu kilku minut.

Cukrzyca typu 1 nie zależy od diety ani stylu życia — to agresywny atak organizmu na samego siebie. Każdy dzień to „jazda bez trzymanki”.

Cukrzyca typu 1 to nie tylko obciążenie psychiczne, ale także finansowe. Potrzebny jest drogi sprzęt (pompa insulinowa, sensory CGM, wkłucia), by zastąpić zniszczony organ, oraz osprzęt, który alarmuje przed zbliżającą się hipo- albo hiperglikemią.

Ta choroba to nie wybór — to walka, której nie mogę przegrać.