Zawirski Zbigniew

Na początku nic nie zapowiadało trudności. Nasz synek był spokojnym, pogodnym niemowlakiem. Rozwijał się prawidłowo, a my cieszyliśmy się zwyczajną codziennością młodych rodziców.

Zbysio rósł wśród miejskiego zgiełku, w miejscu, gdzie życie toczy się szybko, a ulice nigdy nie śpią. On jednak od początku był trochę w swoim świecie – cichym, spokojnym, uporządkowanym na własnych zasadach.

Kiedy poszedł do żłobka, zostawał tam bez płaczu. Niestety często chorował, miał wysokie gorączki i przez długi czas prawie nie mógł tam uczęszczać. Z czasem zaczęliśmy też słyszeć od bliskich, że coś ich niepokoi. Mówili, że Zbysio często jakby „odpływa”, nie reaguje na swoje imię, nie wykonuje prostych poleceń, nie bawi się z innymi dziećmi.

Z początku tłumaczyliśmy to jego spokojnym charakterem. Z czasem jednak trudności zaczęły się nasilać.

Dziś nasz syn mówi pojedyncze słowa – najczęściej wtedy, gdy sam tego chce. Bawi się również na swój sposób. Układa zabawki według własnych schematów, a kiedy coś nie idzie po jego myśli, pojawia się ogromna frustracja i złość.

Wiemy już, że jego droga rozwoju będzie inna. Zbysio potrzebuje wielu form wsparcia – terapii logopedycznej, zajęć z psychologiem, terapii integracji sensorycznej oraz specjalnych pomocy, które pomagają mu lepiej rozumieć świat i się w nim odnaleźć.

Nasza codzienność zmieniła się bardzo. Całe życie organizujemy wokół jego potrzeb i terapii. Jedno z nas musi być stale przy nim, dlatego pracować może tylko tata.

Patrzymy jednak na naszego synka i wiemy, że wciąż jest w nim ogromny potencjał. Zbysio uczy nas cierpliwości i pokazuje, że rozwój czasem przebiega zupełnie inną drogą. Małymi krokami. Na własnych zasadach.