Szymann Ignacy

Ignaś – nasz chłopczyk, na pozór rozwijający się idealnie. Pogodny, mądry, wygadany. Niestety w sferze emocjonalnej zatrzymał się na etapie dwulatka.

Każda złotówka, która wpłynie na konto Fundacji, pozwoli opłacić faktury za dodatkowe rehabilitacje oraz wizyty u specjalistów, których Ignaś coraz bardziej potrzebuje. Z każdym rokiem jest trudniej, ale my się nie poddajemy. Jesteśmy w tym razem.

Akceptujemy.
Kochamy.
Wspieramy.

Jesteśmy w trakcie dalszych badań, które często spadają na nas niespodziewanie…

Ignaś dystansuje się od świata i od innych dzieci. Niechętnie wychodzi poza swoją bezpieczną przestrzeń. Idzie tam, gdzie musi. Do przedszkola chodzi bardzo niechętnie, nie lubi zajęć dodatkowych.

Mierzymy się z tym sami. Ignaś nakłada maskę. Po wyjściu z domu nie płacze, nie zgłasza swoich potrzeb, nie próbuje się bronić, nie szuka pomocy. Przyjmuje bierną postawę i trwa w niej, dopóki nie wróci do swojej przestrzeni — swojego domu…

Jeśli ktoś miałby ochotę przekazać mu swoje 1,5% podatku, będziemy przeogromnie wdzięczni.

Lęk
To coś, co dla Was wszystkich jest całkiem normalne,
dla mnie bywa trudne i przytłacza mnie.
Często brakuje mi sił na rozmowy z ludźmi.
To nie tak, że coś do nich mam —
ja chcę, lecz nie wiem jak…

Nasz wynik EEG jest niestety nieprawidłowy, co nam, rodzicom, spędza sen z powiek. W główce stwierdzono obniżone migdałki móżdżku (zastanawiamy się, czy z czasem może ujawnić się zespół Arnolda–Chiariego, który występuje u mamy) oraz torbiel pajęczynówki — wspólną cechę z siostrą.

Wkrótce czekają nas kolejne badania — genetyka metaboliczna, która ma wykluczyć problem z wiotkością spowodowaną zaburzeniami wchłaniania kolagenu.

Ignaś dzielnie znosi wszystkie badania. Jest naszym chłopcem na medal.