Stępień Amelia

Amelia bardzo lubi chodzić do szkoły. Lubi siedzieć w ławce, słuchać, zgłaszać się, być częścią klasy. Nauka sprawia jej radość i daje poczucie, że jest dokładnie tam, gdzie chce być.

Tylko że u niej wszystko trwa trochę dłużej.

Kiedy inne dzieci piszą kolejne zdania, Amelia wciąż skupia się na pierwszych słowach. Ręce nie zawsze nadążają za tym, co chce zrobić. Przykurcze sprawiają, że najprostsze czynności wymagają wysiłku, cierpliwości i często dodatkowej pomocy.

Czasem trzeba zrobić przerwę.
Czasem spróbować jeszcze raz.
Czasem po prostu dać sobie więcej czasu.

Ale Amelia się nie poddaje.

Po szkole są ćwiczenia, rehabilitacja, terapia. Praca nad tym, żeby było łatwiej – w pisaniu, w ruchu, w codziennym funkcjonowaniu. To nie jest coś „obok” jej życia. To jest jego część.

Amelia jest radosna, towarzyska, lubi ludzi. Chce być samodzielna, nadążać za rówieśnikami, robić to samo, co oni – na swój sposób i w swoim tempie.

I każdego dnia robi w tym kierunku swój mały krok.
Czasem ledwo widoczny.
Ale bardzo ważny.