Ziemblińska Nadia

Nadia przyszła na świat na początku lata.

Była naszą wakacyjną córeczką – małą dziewczynką, która wniosła do domu ciepło, radość i ten szczególny rodzaj szczęścia, który pojawia się razem z dzieckiem.

Przez dwa lata patrzyliśmy, jak rośnie, uczy się świata, stawia kolejne kroki i odkrywa wszystko z dziecięcą ciekawością.

A potem przyszedł dzień jej drugich urodzin.

Zamiast beztroskiego świętowania pojawił się strach. Diagnoza cukrzycy typu 1 stała się „prezentem”, którego nikt nigdy nie chciałby otrzymać.

Od tamtej chwili życie Nadii i całej naszej rodziny zaczęło toczyć się w rytmie pomiarów, przeliczeń i czuwania. Każdy posiłek musi być zważony i odpowiednio zbilansowany. Kilka razy dziennie podawana jest insulina. Glukometr, sensory i kontrola poziomu cukru stały się częścią rzeczywistości, w której nie ma miejsca na nieuwagę.

Cukrzyca u tak małego dziecka to nie tylko leczenie. To także lęk rodzica, który musi czuwać w dzień i w nocy, reagować na każdy sygnał i przewidywać to, czego nie da się przewidzieć.

Nadia doświadczyła już ciężkiej hiperglikemii, która bardzo osłabiła jej organizm i doprowadziła do kwasicy ketonowej. Po tym trudnym czasie musiała na nowo uczyć się chodzić – czegoś, co wcześniej było tak naturalne.

A jednak Nadia nadal jest naszą małą, wakacyjną dziewczynką.

Tą, która potrzebuje bliskości, bezpieczeństwa i szansy, by dzieciństwo nie kojarzyło się wyłącznie z chorobą. Tą, która każdego dnia pokazuje nam, że nawet najmniejsze dziecko może mieć w sobie ogromną siłę.

Chcemy, by mogła rosnąć, bawić się, poznawać świat i wracać do swoich małych radości. Bezpiecznie. Spokojniej. Z opieką, która pozwoli jej żyć jak najlepiej mimo choroby.