Kaliszewski Marek

Cześć,
Jestem najmłodszy, mama ma nas trzech ukochanych synków. Jesteśmy tylko my i ona.

W brzuszku mamy wszystko było ze mną dobrze, rozwijałem się prawidłowo. Po urodzeniu okazało się jednak, że mam wrodzoną wadę serca. Bez operacji nie byłoby mnie tu dziś z mamą — odbyła się już w 6. dobie mojego życia. Nie obyło się bez komplikacji: niedotlenienie, nerki odmówiły pracy. Na szczęście wszystko dobrze się ułożyło i w końcu mogłem wrócić do domku oraz zobaczyć swoich braci.

W 4. miesiącu życia nastąpił nawrót choroby i znów trafiłem do szpitala. Pobyty w szpitalach były regularne aż do 4. roku życia. Mama bardzo się cieszyła, że tak dobrze sobie radzę.

Później zaczęła się szkoła i okazało się, że mam duże trudności z odnalezieniem się w świecie hałasu, dotyku, zasad i norm. Niektórzy, zwłaszcza dorośli, tego nie rozumieją, choć koledzy są naprawdę w porządku. Razem z rodziną doświadczyliśmy gróźb i hejtu, co mocno odbiło się na naszym poczuciu bezpieczeństwa i wierze w ludzi.

I tak jestem tu i teraz. Kontrole serduszka, mnóstwo terapii i spotkań ze specjalistami pomagają mi cieszyć się życiem.

Wasza bezcenna pomoc pomoże mi lepiej przygotować się do życia i być bardziej samodzielnym. Może kiedyś, tak jak moja mama, będę działał w wolontariacie i po prostu będę dobrym człowiekiem.

Wielkie BUZIOLE dla wszystkich.