Lisek Felicja

Felicja pojawiła się w naszym życiu we wrześniu — w czasie pierwszych chłodniejszych poranków i dni, które pachniały już jesienią. Maleńka, spokojna i piękna dokładnie tak, jak wyobrażają sobie swoje dziecko przyszli rodzice.

A potem usłyszeliśmy diagnozę.

Zespół Downa.

Mimo wielu badań w ciąży nic wcześniej na to nie wskazywało. W jednej chwili obok ogromnej miłości pojawił się też strach. O zdrowie. O przyszłość. O to, jak będzie wyglądało życie naszej córeczki.

Bardzo szybko okazało się, że przed Felicją stoi więcej wyzwań, niż mogliśmy przypuszczać. Wada serca, problemy jelitowe, obniżona odporność i ciągłe ryzyko infekcji sprawiły, że zamiast spokojnego poznawania rodzicielstwa zaczęliśmy poznawać gabinety lekarzy, rehabilitację i szpitalną codzienność.

Były momenty ogromnego lęku i bezradności. Takie, kiedy człowiek chciałby po prostu usłyszeć, że wszystko będzie dobrze.

Ale Felicja od początku pokazywała nam coś niezwykłego.

Ogromną siłę.

Każdy jej postęp stawał się dla nas czymś więcej niż zwykłym etapem rozwoju. Pierwsze samodzielne kroki były nie tylko radością — były wzruszeniem, ulgą i dowodem, że warto walczyć o każdy kolejny dzień terapii i rehabilitacji.

Dziś nadal przed nami długa droga. Felicja wymaga stałej opieki specjalistów, rehabilitacji oraz terapii wspierających rozwój mowy i codzienne funkcjonowanie. W przyszłości czeka ją również operacja serca.

Ale kiedy patrzymy na naszą córkę, nie widzimy diagnozy.

Widzimy dziewczynkę, która potrafi rozświetlić cały dzień jednym uśmiechem. Dziewczynkę, która nauczyła nas cieszyć się z rzeczy, które kiedyś wydawały się oczywiste.

Dlatego każdego dnia robimy wszystko, by dać jej jak najlepszą przyszłość. Taką, w której będzie mogła rozwijać się we własnym tempie, czuć się bezpiecznie i po prostu szczęśliwie żyć.