Antczak Tadeusz

Cześć, jestem Tadeusz. Dla bliskich — Tadziu.

Przyszedłem na świat w wyjątkowy dzień — dzień, w którym świętują wszystkie dzieci. I na początku wszystko wyglądało właśnie tak, jak powinno. Byłem silnym, zdrowym chłopcem, rozwijałem się prawidłowo, a moi rodzice nie mieli powodów do niepokoju.

Z czasem jednak coś zaczęło ich martwić.

Byłem niespokojny, szczególnie w nocy. Budziłem się z płaczem, którego nic nie potrafiło ukoić. Kołysanki nie działały. Bliskość nie zawsze wystarczała. Była cisza… taka, której nie da się zrozumieć.

Rodzice szukali pomocy wszędzie. Odwiedzaliśmy kolejnych specjalistów — pediatrów, neurologa, neurologopedę, fizjoterapeutę, laryngologa, audiologa. Przez długi czas nikt nie potrafił powiedzieć, co się dzieje.

Aż w końcu padła diagnoza.

Obustronny niedosłuch czuciowo-nerwowy.
Nie słyszałem.

To był moment, który zmienił wszystko.

Ale moi rodzice się nie poddali. Dzięki szybkiej decyzji i operacji dostałem implant ślimakowy — szansę na to, żeby zacząć poznawać świat dźwięków.

To jednak dopiero początek.

Bo słyszenie to nie tylko dźwięki. To nauka rozumienia, mówienia, budowania relacji. To coś, co dla innych przychodzi naturalnie, a dla mnie oznacza codzienną pracę — godziny rehabilitacji, wizyty u specjalistów, ćwiczenia i ogrom wysiłku.

Uczę się słyszeć świat krok po kroku.

Uczę się go rozumieć.

I wierzę, że kiedyś będę mógł powiedzieć coś bardzo ważnego.

Dziękuję.