Antoniszyn Łukasz

Łukasz jest moim wyczekanym szczęściem. Przyszedł na świat jak lato — jasny, ciepły, pełen obietnic. A potem między nami pojawiła się cienka, niewidzialna ściana. Mój syn ma autyzm wczesnodziecięcy. Przez to świat bywa dla niego zbyt głośny, zbyt szybki, zbyt chaotyczny. Czasem jest bardzo blisko, a czasem jakby odpływał tam, gdzie nie sięga głos ani dotyk.

Każdy dzień to szukanie drogi do niego. Powoli. Małymi krokami. Żeby Łukasz mógł lepiej rozumieć świat i czuć się w nim bezpiecznie, potrzebuje wielu godzin terapii — takiej, która uczy komunikacji, relacji, oswajania bodźców i emocji. To nie są „dodatkowe zajęcia”. To jego szansa na to, by coraz częściej wracał do ludzi, do życia, do mnie.

Staram się dać mu wszystko, co najważniejsze: spokój, miłość i codzienną uważność. Widzę, jak bardzo się stara — nawet jeśli czasem wygląda to inaczej niż u innych dzieci. Każdy najmniejszy postęp jest dla mnie wielkim świętem, bo wiem, ile pracy i odwagi kosztuje go ten jeden krok do przodu.

Koszt regularnych, intensywnych terapii jest jednak ogromny, a bez nich Łukaszowi trudno będzie iść dalej. Wierzę, że dzięki systematycznej pracy jego świat będzie się otwierał coraz szerzej — że będzie mu łatwiej komunikować potrzeby, odnajdywać się wśród ludzi i czuć się bezpiecznie w codzienności.

Łukasz jest cudownym, wrażliwym chłopcem. Wiem, że w środku ma ogromny świat, do którego wciąż szukamy klucza. Dlatego proszę Was o wsparcie. Każda pomoc to kolejny krok Łukasza w stronę komunikacji, spokoju i bardziej samodzielnego jutra.

Dziękuję z całego serca — mama Łukasza.