Zaleski Ignacy

Mam zdiagnozowany autyzm dziecięcy. Autyzm jest całościowym zaburzeniem neurorozwojowym, które wpływa na sposób, w jaki odbieram świat, przetwarzam bodźce sensoryczne, komunikuję się oraz nawiązuję relacje społeczne. Nie jest to choroba ani wybór – to inny sposób funkcjonowania mojego układu nerwowego, który powoduje liczne trudności w codziennym życiu.

Nie mówię – komunikuję się za pomocą tableta, tzw. mówika, który mówi za mnie.

Mam zaburzenia modulacji układów sensorycznych:
– przedsionkowego,
– dotykowego (występuje u mnie duża nadwrażliwość),
– proprioceptywnego,
– słuchowego.

Dodatkowo występuje u mnie brak integracji tonicznego odruchu błędnikowego, co prowadzi do trudności z napięciem mięśniowym, równowagą, koordynacją wzrokowo-ruchową oraz planowaniem ruchowym.

Mam trudności z przebywaniem w miejscach, gdzie znajduje się więcej ludzi, zwłaszcza innych dzieci. Nadmiar bodźców dźwiękowych, wzrokowych i dotykowych powoduje u mnie przeciążenie sensoryczne. W takich sytuacjach pojawia się wysoki poziom pobudzenia psychoruchowego, którego nie potrafię samodzielnie kontrolować. Objawia się to krzykiem, skakaniem, bieganiem oraz nieadekwatnym do sytuacji śmiechem. Nie są to zachowania celowe ani wychowawcze – są one reakcją mojego układu nerwowego na nadmiar bodźców i stres.

Ze względu na moje trudności w komunikacji, nietypowe reakcje i zachowania często spotykam się z brakiem zrozumienia oraz akceptacji ze strony społeczeństwa. Moje zachowania bywają odbierane jako „niegrzeczne” lub „dziwne”, mimo że wynikają z autyzmu i trudności sensorycznych, na które nie mam wpływu. Brak świadomości społecznej sprawia, że funkcjonowanie w przestrzeni publicznej czy w grupie rówieśniczej jest dla mnie szczególnie trudne, obciążające i stresujące.

Wymagam intensywnej terapii logopedycznej, psychologicznej oraz fizjoterapii, a także stałej pracy nad adaptacją funkcjonalną, aby móc lepiej funkcjonować w codziennym życiu.