Parszewska Helena

Helena dla wielu wciąż jest Helcią.
Dziewczynką, która kocha ludzi. Która najchętniej jest tam, gdzie są inne dzieci, śmiech i wspólna zabawa. Ma w sobie odwagę – taką cichą, codzienną. Nie tę z wielkich słów, tylko z małych prób.

Jej rozwój od początku przebiega wolniej.
Jakby ciało potrzebowało więcej czasu, żeby dogonić serce. Mięśnie często są napięte, ruchy przychodzą z trudem, krok po kroku. Bywa, że jedna czynność kosztuje ją tyle, co inny cały dzień biegu. A ona i tak próbuje. Jeszcze raz. I jeszcze raz.

Najbardziej porusza nas to, że wciąż nie znamy przyczyny.
Widzimy objawy, widzimy wysiłek i to, jak bardzo Helena chce nadążyć. Ale odpowiedź nadal jest przed nami. Jesteśmy w trakcie diagnostyki genetycznej – to droga przez badania, wizyty i czekanie na wyniki. Każdy z nich jest jak kolejny element układanki. Wciąż szukamy tych brakujących.

Helena ma starszą siostrę.
Patrzy na nią jak na drogowskaz. I bardzo chce robić to samo: biec, wspinać się, śmiać bez ograniczeń, być „tak jak ona”. Czasem w jej oczach widać to dziecięce „ja też”. I to właśnie ono prowadzi ją dalej.

Mieszkamy w świętokrzyskim, tam gdzie świat potrafi być spokojniejszy, a natura uczy cierpliwości. I tej cierpliwości uczy nas też Helcia. Bo wszystko w jej życiu dzieje się w swoim tempie. A my uczymy się to tempo rozumieć i wspierać.

Helena jest w tym wszystkim najbardziej prawdziwa. Śmieje się, próbuje, potyka się i próbuje znowu. A my uczymy się od niej, że czasem największa odwaga wygląda jak mały krok zrobiony mimo trudu.