Dusza Mateusz

Patrzymy na Mateusza i często myślimy, że jego ciemne oczy mówią więcej niż słowa. Jest w nich ciekawość świata. I upór, który każdego dnia pomaga mu iść dalej.

Mateusz od początku idzie swoją drogą trochę inaczej. Jego lewa strona jest słabsza — ręka szybciej się męczy, noga nie zawsze nadąża. To mózgowe porażenie dziecięce z niedowładem połowiczym lewostronnym. Dla nas te trudne słowa znaczą codzienność pełną ćwiczeń, powtórzeń i cierpliwości. Małych kroków, które dla niego są wielkimi zwycięstwami.

Urodził się zimą. W czasie, kiedy wszystko wydaje się spokojne, ale pod powierzchnią już przygotowuje się wiosna. Taki jest Mateusz. Czasem potrzebuje więcej czasu, żeby „zakwitnąć” w nowej umiejętności. Ale kiedy już coś złapie — trzyma się tego mocno. I nie puszcza.

Mieszkamy wśród pól i cichych dróg, gdzie życie ma swój własny, wolniejszy rytm. Dzieci tu biegają po podwórkach, wspinają się na górki, jeżdżą na rowerach. Mateusz też chce. Bardzo. I robi wszystko, żeby móc być częścią tego świata na swoich zasadach.

Rehabilitacja to dla niego nie dodatek. To droga.
Codzienna. Niezbędna.
To dzięki niej lewa strona staje się silniejsza, ruch pewniejszy, a świat bardziej dostępny.

Najbardziej pragniemy jednego: żeby Mateusz miał jak najwięcej sprawności i samodzielności. Żeby jego ciało nadążało za tym, co ma w głowie i w sercu. Żeby mógł biec, kiedy zechce — nie myśląc o tym, czy da radę.

To nasz syn.
Mały wojownik z wielką wolą życia.
I historią, która pisze się dalej — krok po kroku.